Saturday, January 30, 2010

AstroBoy 2



























Το AstroBoy and the Skylegs και η συνέχεια του,
το AstroBoy 2 σχεδιάστηκαν την ζοφερή περίοδο
του 2001 μετά την πτώση των Πύργων .Ηταν μια 
πολλαπλή αντίδραση στην μαυρίλα που είχε 
απλωθει τότε με τον φόβο μιας απροσδιόριστης
γενικής σύρραξης αλλά και στο γενικότερο
τότε ψυχολογικό σόκ. Γιατί ήταν... 
Ηταν επίσης αντίδραση στις μεγάλες επιφάνειες
με τεράστιες ποσότητες χρωμάτων- διάλεγα
το μικρό καρέ, την λιτή γραμμή, το ελεύθερο
στόρυ... 
Υπάρχουν ακόμα στα βιβλιοπωλεία...

AstroBoy, the Pink, the Mirror...

Friday, January 29, 2010

Friday, January 22, 2010

Αυτοσχεδιασμός



























.. ή για να είμαι πιο ειλικρινής, δοκιμές ύφους
με εκολίνες και ξυλομπογιές. Πρέπει να είναι
τετραετίας και βάλε... Οι προσεχτικοί αναγνώστες
των ιστοριών που δημοσιεύονται στο 9, θα
αναγνωρίζουν τα κοινά της προσωπικής
μυθολογίας...
... have good time, guys!

Tuesday, January 19, 2010

η Υπόσχεση





















Υπόσχεση / εκολίνες  σε χαρτί / 2007

Monday, January 18, 2010

Οι Δύο Δρόμοι




















Οταν ξεκίνησα να φτιάχνω κόμικς, ένα πράγμα που μου δημιουργούσε
αμηχανία ήταν η τάση του να "παίζω" με το σχέδιο ανάλογα με τις
διαθέσεις μου - χαρακτηριστικό της εικαστικής δημιουργίας- και την
αναγκαία πειθαρχία που ζητάει μια κόμικ ιστορία με ένα σχετικά
ομοιόμορφο στύλ. Ηταν σαν να υποκρινόμουν σε μία από τις δύο
φόρμες. Οταν είδα τις δουλειές του Pazienza που άλλαζε τα στύλ
εικονογράφησης σε κάθε καρέ μιας ιστορίας αισθάνθηκα ανακούφιση
που ανακάλυπτα ότι υπάρχει κι αυτή η τάση, μια τάση φιλελεύθερη
και τίμια. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όταν έχεις
δύο δρόμους να φτιάξεις κάτι και συναντάς το "πρόβλημα" της
αισθητικής, της εποχής, της ιδιομορφίας μιας τέχνης σαν το κόμικ
και της προσωπικής σου θέσης  απέναντι στα πράγματα.
Η "ιδιομορφία" της πάντως είναι όλα τα λεφτά και οι δύο δρόμοι
μερικές φορές συναντιούνται έτσι που η ψυχή φανερώνεται
έστω και για λίγο...

Saturday, January 16, 2010

Το Ρήμα Είναι



























... η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται
σε ένα ξέστρωτο τραπέζι σε μια βεράντα, το βράδυ,
στην ακροθαλασσιά...δεν είναι τα βρύα πάνω σε μια 
πέτρα ή το ποτήρι απ το οποίο πίνουμε...
ενα πολύ μικρό σχήμα οριοθετημένο από κοσμήματα
πάνω στα μαλλιά... αυτό είναι η απελπισία...
Εγω απελπίζομαι  από το αμπαζούρ γύρω στις τέσσερις
η ώρα, απελπίζομαι από την βεντάλια γύρω στα μεσάνυχτα,
απελπίζομαι από το τελευταίο τσιγάρο που καπνίζουν
οι καταδικασμένοι σε θάνατο... ετσι και αρχίσουμε δεν 
μπορούμε να πάψουμε να απελπιζόμαστε...
Βιώνω αυτήν την απελπισία που με γοητεύει.
Μου αρέσει αυτή η γαλάζια μύγα που πετά στον ουρανό
την ώρα που τα αστέρια σιγοτραγουδούν.
Γνωρίζω την απελπισία σε γενικές γραμμές...
ο αέρας του δωματίου είναι ωραίος σαν τυμπανόξυλα...
κάνει έναν καιρικό καιρό... είναι σαν τον άνεμο της κουρτίνας
που μου δίνει την ευκαιρία να επανορθώσω...
Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμιά σημασία.
Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να 
σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια
που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, 
είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που
πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου.
                                           Αντρέ Μπρετόν
                                        

Saturday, January 9, 2010

το τραπέζι και το δαχτυλίδι

















  



































Επειδή κάποιοι επισκέπτες του blog κάνουν διάφορες ερωτήσεις
για τις εκολίνες να δώσω μερικές βασικές πληροφορίες.
Οι εκολίνες είναι τα χρώματα στην πρώτη φωτο, είναι ένα είδος
μελανιού και διαλύεται με νερό. Κανονικά πρέπει να δουλεύεται
σε χαρτί πιο βαρύ από 150 γραμμάρια με πινέλα. Οπως όλα
τα ακουαρρελοειδή θεωρείται δύσκολο αλλά έχει τις χάρες του,
μια μοναδική φωτεινότητα και μεγάλη γκάμα τόνων.
Στην δεύτερη φωτο κάποιοι κάτοικοι εκολίνων και στην τρίτη
ένα δαχτυλίδι πατημένο από αυτοκίνητο....

Sunday, January 3, 2010