Saturday, December 31, 2011

Πορτραίτο Στα Μισά...
















Αυτό είναι το τελευταίο πόστ της χρονιάς, την
τελευταία μέρα του χρόνου, ενός χρόνου που φεύγει
υπό των ήχων βρισιών, αγανάκτησης και λύπης...
Ισως όλοι ανεξαιρέτως, βιώσαμε μια δυσκολία που
σε πολλούς είναι άδικη, άτοπη και χωρίς νόημα.
Ελπίζω, τα πράγματα να πάνε για όλους καλύτερα.
Χρειάζεται η τρέλα, η καλή τρέλα της ελευθερίας,
χρειάζεται μα μην χάνουμε την όρεξη μας για αυτά
που θέλουμε, ίσως και να χρειάζεται να αδιαφορούμε
για το τι μέλλει γενέσθαι και να κοιτάξουμε να δώσουμε
στην μέρα μας, αυτό που της πρέπει.
Θα ευχηθώ να είστε όλοι υγιείς και χαρούμενοι μέσα σας.
Δύο πράγματα ακόμα... Το είπα και παλιότερα και δεν έγινε
αλλά υπάρχει μια περίπτωση να κλείσει το μπλόγκ
οπότε ''κατεβάστε'' ότι θέλετε γιατί ίσως σύντομα
να ''εξαφανιστεί'' το υλικό αυτό από την μπλογκόσφαιρα.
Το άλλο ''νέο'' είναι ότι έχει ξεκινήσει κάτι καινούργιο
και ''τραβάει'' πολύ ενέργεια οπότε μπορεί και να
μονοπωλήσει την κατάσταση... αυτά!

Να είστε δυνατοί, να προσέχετε και να έχετε πολύ αγάπη.

Wednesday, December 28, 2011

Τώρα και Τότε...
















Πρόσφατη αυτοπροσωπογραφία, εκολίνες σε χαρτί.
Ενα μεγάλο μέρος της οικουμενικής ζωγραφικής είναι
οι αυτοπροσωπογραφίες. Γιατί ζωγραφίζουμε τον εαυτό
μας, είναι μιά ερώτηση. Προσωπικά, αισθάνομαι μεγαλύτερη
ελευθερία όταν πειραματίζομαι με τη φάτσα μου. Δεν με
νοιάζει αν βγει κάπως σκοτεινή ή κάπως κακιά ή κάπως
γενικώς. Αδειο χωράφι πειραματισμών, τρέξε όσο θές,
φώναξε στον ορίζοντα και στον ουρανό...
















Γκουάζ σε χαρτόνι. Οποιο χαρτί είναι πάνω από 250
γραμμάρια είναι ότι πρέπει. Αυτό έγινε το 2004, περίπου.
Οι γκουάζ ή γκουάς, έχουν διαφορετική συμπεριφορά
από τις εκολίνες. Η τεχνική της ''χαρτοπετσέτας'' δεν
προσφέρεται εδώ. Αλλο φως, άλλη πυκνότητα, άλλη
διαφάνεια, άλλη λάμψη του χρώματος...
















Προσωπικός μονόλογος. Κι αυτό κάπου το 2005.
Εκολίνες σε 200 γρ. χαρτί. Ισως έπρεπε να μπούν
σε κείμενο τα λόγια της κάθε εικόνας. Δεν το έκανα
τότε και δεν τα θυμάμαι πιά. Μικρό το κακό.























Ο αγαπημένος μου πρεζόγερος. Εδω το
σέπια της εκολίνης δίνει ένα πολύ ντεκαντάνς
ύφος. Ολα συνεργούν για ένα ''δυσάρεστο'' αποτέλεσμα.
Ηλικία, φθορά, σκοτάδι και βρωμιά. Αρκετά παλιό.
Πρέπει να έγινε το 2001, αυτό...
















Ενώ αυτό... Ρομαντικό μολύβι του 1995. Δημοσιεύτηκε
σε κάποιο τεύχος των Επιλογών της Μακεδονίας. Δύο
γάτες. Η Φρόσω που είναι νεογέννητη, αλλοίθωρη και
έξυπνη και ο Αλέξανδρος που είναι μεγάλος, χοντρός
και φοβιτσιάρης. Θυμάμαι όταν έβλεπα τεύχη των
Επιλογών (πριν συνεργαστώ μαζί τους) μου φαινόταν
το πιό βαρετό και συντηρητικό περιοδικό του
σύμπαντος. Εε, ότι κοροϊδεύεις τό λούζεσαι καμιά φορά...























...και αυτό είναι από κάποιο πολιτικό εντιτόριαλ
των Επιλογών. Εκολίνες, οφ κόρς. Το θέμα ήταν
σχετικό με την διαφθορά και το πόσο ο ήδη
αυξανόμενος παρασιτισμός κλόνιζε την κοινωνία.
Το 1999, όλα αυτά. Τα είδα σαν ένα δεντράκι που
τρώγαν σιγά σιγά, διάφορα εξωγήϊνα σκουλήκια.
''Α!... πάλι καλά που ένα πέφτει...'' είχε
πει κάποιος.

Saturday, December 24, 2011

Ενθύμια Των Πράσινων Νυχτών
















Κάπως, σαν μια ανασκόπηση της χρονιάς που
φεύγει, άρχισα να βλέπω τον πάκο με τα μολύβια και
τα μελάνια που έγιναν τον τελευταίο καιρό αλλά
επειδή τα μπέρδεψα, βρήκα και παλιότερα, σαν τά
αποπάνω που είναι δύο τουλάχιστον χρονών...
Ο καπνιστής και ο εξωγήϊνος μπογιατζής..
















Αυτό δεν είναι γηραιότερο από μιας βδομάδας. Θα μου
πείτε, γερνούν ποτέ τα σκίτσα, θα σας πω, μπορεί...
Είναι μια ουρά, κάτι σαν άνεργοι στον Οαέδ ή σαν
εθελοντές για ένα μακρινό διαστημικό ταξίδι. Ισως
και τα δυό...
















Και αυτά είναι τα πλάσματα της Ζένιας που μπορεί να
τους περιμένουν στον μακρινό προορισμό τους. Η Ζέ
έχει μανία με τα περίεργα όντα και τα ζωγραφίζει με
έναν τελείως δικό της τρόπο ενώ εγώ τα βλέπω πάντα σα μιά
πρόκληση για να τα κάνω τρισδιάστατα. Δεν είμαι σίγουρος
αν είναι και το ''σωστό'' αυτό αλλά αν δεν σαχλαμαρίσεις και
με τους φίλους σου με ποιούς θα το κάνεις; Προχθεσινά...
















Ενας σχεδόν απελπισμένος ντιούντ. Μελανάκι δύο
βδομάδων. Ξέμεινε από την μεγάλη Φυγή και σκέφτεται
τι μπορεί να κάνει... φαντάζομαι πως κάποιος θα τον
βοηθήσει...
















Πίσω στο παρελθόν, μπορεί και τρία χρόνια. Κάπως
πιό ανέμελο κι ας μη του φαίνεται. Μελάνι, Α4 των
80 γραμμαρίων, η προίκα του φωτοτυπά, ξέρετε εσείς...
















... και αυτό το μολύβωμα γυναίκας με την όλμοστ
αόρατη παρουσία χεριών κάπου εκεί χρονολογείται.
Στις μακρινές πράσινες νύχτες...

Tuesday, December 20, 2011

Η Αλήθεια Είναι Πάντοτε Μια Αβυσσος























'' Είμαι γκρίζος σαν την στάχτη'', λέει σ΄ένα σημείο,
ο Κάφκα στους Αφορισμούς. Μικρά, συντριπτικά
κείμενα που η κάθε τους πρόταση ηχεί δυνατά
μέχρι το σήμερα. Ενας συγγραφέας που έγινε το
σύμβολο της καταπίεσης των συστημάτων της
εξουσίας, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή. Ισως
γι΄αυτό τον θεωρούν βαρύ και σκοτεινό (που είναι)
αλλά είναι και κάτι περισσότερο (αυτό πρέπει να το
ανακαλύψει ο καθένας μόνος του).























Αν δει κανείς τις λιγοστές φωτογραφίες που
έχουμε απ΄τον Κάφκα, θα δει κάποιον που χαμογελούσε
εύκολα και έφερνε κάπως σε πειραχτήρι.
''Σε μια εποχή τόσο αποξενωμένη από τον Θεό,
πρέπει κανείς να είναι εύθυμος. Αποτελεί καθήκον.
Ετσι παίρνεις την μπουκιά από το στόμα της
απόγνωσης'', λέει κάπου αλλού. Παρατηρώ ότι
στην φυσιογνωμία του έχει κάτι από τον Καρυωτάκη.
Ο οποίος λένε ότι είχε κάτι γεροντίστικο ακόμα κι
απ΄την εποχή που ήταν παιδί. Δεν ξέρω...























Η Ζένια λέει ότι εδώ πλέον ο Φράντς
μοιάζει με τον Ρορσάχ. Μάλλον επειδή τον
έπνιξα στους λεκέδες και τα σκοτάδια.
''Το καλό είναι, κατά μια έννοια, άβολο''.
Οταν διάβασα την Μεταμόρφωση, ''βίωσα''
όλο το δράμα του Γκρέγκορυ. Δεν
ήταν το δράμα του βιβλίου ότι ο ήρωας είχε
μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα. Ηταν ο περίγυρός του,
η οικογένεια, το πατρικό σπίτι...























''Η τέχνη μας συνιστάται στο να θαμπωνόμαστε
από την αλήθεια. Το φως που, αφού πέσει πάνω
στην αλλόκοτη μάσκα, αποτραβιέται είναι αληθινό
και τίποτα άλλο''...

Saturday, December 17, 2011

Λίγη Πραγματικότητα...
















Μοιάζει αυτό για Δεκέμβριος;
Και ναί και όχι... αν ζεις στην Θεσσαλονίκη κατά πάσα
πιθανότητα θα είσαι εξοικιωμένος με τις συννεφιές και τις
βροχές και σπάνια θα αισθάνεσαι έκπληξη απ΄τον καιρό.
Αλλά σήμερα ήταν κάπως. Ο ουρανός ήταν μοιρασμένος
με όλες τις εποχές. Ανοιχτός στα δυτικά, βαρύς και κακόκεφος
στα βόρεια. Οχι κρύο. Λίγη υγρασία. Δεν θα το 'λεγες και ωραίο.
Ούτε άσχημο. Θυμάμαι όταν ανέβαινα από την Αθήνα
για να δω φίλους στις γιορτές, με την αλλαγή της
θερμοκρασίας, το δάγκανα κανονικά...
















Μετά είδα την λογίστριά μου. Ενα καλό κορίτσι που
τρέχει με χαρτιά και αριθμούς και λέει πως το σπίτι μου
είναι τρελό με τα χρώματα που 'χει στους τοίχους.
Οταν με ρώτησε πως είμαι, παραξενεύτηκε που της
είπα με βεβαιότητα "καλά" και είπε "ναι, έτσι, ας
τα λέμε καλά...". Γιέπ, δυσκολά το πιστεύεις.
Μου είπε και για το πόσο σκατά είναι ο κόσμος,
οικογένειες που ζουν οικονομικά δράματα και
φάσεις με συσσίτια για γερόντια που κοιτάνε
απορημένα πως θα πληρώσουν χαράτσια και
την κοπάνησε για την συνέχεια του αγώνα...
















Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά όπως
στην Αθήνα αλλά και εδώ υπάρχει όλη η γκάμα της
μιζέριας. Ανθρωποι που δούλευαν κανονικά και τίμια
χτύπησαν πάτο, παίζει εξαθλίωση αλλά και αυτοί
που κουτσά στραβά τα βγάζουν πέρα, περνούν
ψυχολογική δοκιμασία. Ολα είναι ακίνητα. Το
χειρότερο πάντως είναι αυτή η αδικία που παίζει
ειδικά στους αδύναμους και γι΄αυτό δεν θα συγχωρεθεί
κανένας καριόλης. Και όλη αυτή η παγκόσμια εξουσία
οικονομικών πραγμάτων στρώνει επιδερμίδα
για χοντρά χαστούκια.
















Ετσι που λέτε φιλαράκια μου... σας αφήνω με ένα
εκολινάτο άλογο της Ζένιας που τρέχει μπροστά
σε έναν λαό φτιαγμένο από ακρυλικά σε ξύλο...

Tuesday, December 13, 2011

Things of a room...
















Εχει κάτι χριστουγεννιάτικο αυτή η φωτογραφία;...
Εχει δεν έχει, οι εορταστικές μέρες πλησιάζουν και οι
περισσότεροι γνωρίζετε ότι τα πράγματα δεν είναι
όπως φαίνονται πάντα και όλο και κάποιοι ψυχαναγκασμοί
θα παίξουν, όλο και κάποια καφρίλα θα ειπωθεί, όλο και
κάποια κακογουστιά θα επιδειχθεί. Οταν δεν υπάρχουν
τα ανάλογα κέφια, οι γιορτές είναι ψιλοπιεστικές,
σχεδόν παγίδες θα 'λεγε κανείς, οπότε, χάνγκ ον του
γιορ σελφ, γκάις και μπι θενκφουλ γουιθ γουατ
γιου γκατ...































Όσοναφορά για μένα, να τρία πορτραιτάκια με εκολίνες!
Τα οποία είναι μέρος μιας πολύχρονης άσκησης που
χωρίς να έχω στο νού μου κανέναν συγκεκριμένα, αρχίζω
να σχεδιάζω πρόσωπα που βλέπω να υπάρχουν πριν
υπάρξουν. Υποτίθεται ότι κυνηγώ μια φυσικότητα σ' αυτά
αλλά ξεστρατίζω στην πρώτη ευκαιρία. Νομίζω ότι
απλά κουβαλούν τα δικά μου συναισθήματα, στο τέλος...
























Ενώ αυτά τα πολλά ασπρόμαυρα κεφαλάκια έχουν
περισσότερη σχέση με την πραγματικότητα παρά τις
υπερβολές τους και την ελαφριά καρτουνοποίησή.
Μελάνι σε Α4. Το Αναλώσιμο. Ενα χαρτί που μειώνει τις
ενοχές στο ελάχιστο. Κάποτε θα κάνω ένα κόμικ που
όλοι αυτοί οι χαρακτήρες θα μιλήσουν. Πιστεύω ότι
κατά βάθος θα είναι αστείο. Θα δούμε...
















...και ο πίθηκος που αγάπησα. Πιο πολύ απ'τους πίθηκους
της Οδύσσειας του Κιούμπρικ και οποιουδήποτε
ντοκυμαντέρ. Μολύβι σε Α4. Ανυπόγραφο.
Αλλά είναι της Ζένιας... ξέρω εγώ...

Saturday, December 10, 2011

Ετσι λέει ο Βούδας Τσινάσκι























Καμιά φορά
πρέπει να κάνεις
ένα
δύο
βήματα πίσω,
να
οπισθοχωρήσεις

να πάρεις
ένα μήνα
άδεια

να μην κάνεις τίποτα
να μην θέλεις
να κάνεις
τίποτα

η γαλήνη είναι
υπέρτατη αξία
ο ρυθμός είναι αξία
ανυπέρβλητη

ότι κι αν είναι
αυτό που επιθυμείς
δεν πρόκειται
να το κερδίσεις
με την υπερβολική
προσπάθεια

βγάλε δέκα χρόνια
θα είσαι δυνατότερος
βγάλε είκοσι χρόνια
θα είσαι πολύ δυνατότερος

σάμπως υπάρχει και τίποτα
να κερδίσεις

θυμήσου
πως το δεύτερο
καλύτερο πράγμα
στον κόσμο
είναι
ένας καλός ύπνος
και το πρώτο
ένας ήρεμος
θάνατος

στο μεταξύ
πλήρωνε τους
λογαριασμούς σου
αν μπορείς
κι απόφευγε
τους καυγάδες
με την γυναίκα σου.

Τσάρλς Μπουκόφσκι

Tuesday, December 6, 2011

Φίλησε Τον Κυνηγό Του Πράσινου Γιλέκου














































































"... και όταν οτιδήποτε άλλο αποτύχει
μπορούμε να μαστιγώσουμε τα μάτια των αλόγων
θα τα κάνουμε να κοιμηθούν
και να κλάψουν."

Monday, November 28, 2011

(two) Nice Guys...














Κέρτ Βόννεγκατ. Συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας.
Γεννήθηκε το 1922, καθάρισε το 2007. Στο ανάμεσα, έζησε
και έγραψε εξαιρετικά μυθιστορήματα όπως η Φωλιά της
Γάτας και το Πρόγευμα για Πρωταθλητές που έγινε και ταινία
με τον Μπρούς Γουίλις και τον απολαυστικό Νίκ Νόλτε
σε σκηνοθεσία του Αλαν Ρούντολφ. Μερικοί το βρίσκουν
μπερδεμένο, εγώ το είδα 4 φορές και το ξαναβλέπω άλλες
τόσες. Νομίζω ότι ο Βόννεγκατ ανήκει στους συγγραφείς
που γίνονται καλύτεροι όσο μεγαλώνουν. Τα 2 τελευταία
του βιβλία, ο Χρονοσεισμός και ο Ανθρωπος Χωρίς Πατρίδα
είναι άψογα αν και το αγαπημένο μου είναι ο Κυανοπώγωνας
ίσως γιατί καταπιάνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο με την
ζωγραφική. Εδώ, μιλάει και αστειεύεται για τα κλισέ
της συγγραφής, ειδικά για την δυτική συγγραφή...














Κεν Ράσσελ. Σκηνοθέτης. Απεβίωσε προχτές. Ο δημιουργός
των Ανεξέλεγκτων Καταστάσεων με τον νεαρό τότε Γουίλιαμ
Χάρτ να πειραματίζεται με παραισθησιογόνα θέλοντας να
βρει την Αρχική Ψυχή του ανθρώπου και του Γκόθικ που
περιγράφει μια νύχτα του Λόρδου Μπάϋρον, του Πέρσυ και της
Μαρίας Σέλεϋ και του γιατρού Πολυδώρη καθώς υπό την
επήρεια του λάβδανου προσπαθούν να συλλάβουν
μια ιστορία φαντασμάτων. Μόνος ένας το καταφέρνει αλλά
το πόνημά του, εμπνέει για τα καλά τις επόμενες γενιές
καλλιτεχνών. Διάβαζα στο BBC ότι η Γουώρνερ σκέφτεται
να κυκλοφορήσει την ταινία του Ντέβιλς που όταν την
τελείωσε το '71, αρνήθηκαν να διανέμουν εκτός κι αν
κοβόντουσαν τμήματά της. Την βρήκα εδώ, ολόκληρη.
Αν και πρέπει να λείπουν 8 λεπτά, τελικά...
Με τον Ολιβερ Ρίντ και την Βαννέσα Ρεντγκρέϊβ.

Friday, November 25, 2011

(more) nice guys...














Αντονέν Αρτώ. Ο Αρτώ γεννήθηκε το 1896 και ασχολήθηκε
με το θέατρο και την ποίηση. Αγαπημένος των Σουρρεαλιστών,
συγκρούστηκε με το υπαρξιακό πρόβλημα με έναν απαράμιλλο
τρόπο και στην ουσία παραμένει ένα από τα ''ανεξήγητα''
καλλιτεχνικά φαινόμενα. Ισως όχι για όλους. Ενα από τα
αγαπημένα μου ποιήματά του, από το Ταξίδι στην Χώρα
των Ταραχουμάρα, το Τίθεται Το Θέμα Του, κορυφώνεται
με την απελευθέρωση μιας κλανιάς. Υπάρχει πάντως κάτι
παράδοξο στον Αρτω. Δεν θυμάμαι ποιός είχε επισημάνει
ότι έχουμε δύο ειδών φωτογραφίες του, τις νεανικές που
φαίνεται όμορφος και δυνατός και τις κατοποινές που
είναι άρρωστος κι αδύναμος πριν το τέλος. Υπάρχει
αυτό το απόσπασμα από το ανέβασμα της Ζαν Νταρκ,
στο YouTube, μπορεί κανείς να δει πως ήταν...














Σκρίμινγκ Τζέϊ Χώκινς. Μουσικός που χαρακτηρίστηκε
θεατρικός και οπερατικός με μακάβρια στοιχεία, έβαλε
ψωμί στα τραπέζια πολλών μουσικών με την σύνθεση
του I Put A Spell On You. Λένε ότι αν δεν γελάσεις ή έστω
σκάσεις ένα χαμόγελο με αυτό το τραγούδι, τότε μάλλον
δεν έχεις ψυχή...














... και ο Φράνσις Μπέϊκον. Ο Πικάσσο είχε πει για τον
Μπέϊκον ότι αισθάνεται σαν σχολιαρόπαιδο μπροστά
στους πίνακές του. Βίαιος, ευρηματικός και απελευθερωμένος,
δίνει μια απροσδιόριστη λύτρωση με το έργο του.
Οταν ήταν παιδάκι, μια νταντά, τον έκλεινε μέσα σε μια
ντουλάπα για να είναι ήσυχος. '' Αυτή η ντουλάπα με 'κανε
αυτό που είμαι'', είπε ο ίδιος, χρόνια μετά.
Εδώ ένα τμήμα από μια συνέντευξη του...

Tuesday, November 22, 2011

Nice guys...














Αυτός είναι ο Ντάρρυλ Μακ Ντάνιελς των RUN DMC.
Το Μ δηλαδή του συγκροτήματος και ο ένας από τους δύο
που έμειναν ζωντανοί μιας και ο Μιζζέλ δολοφονήθηκε το
2002. Δύο τραγούδια σκατογουστάρω από τους RUN.
Το Tougher than leather και τό It's Over...














Ντέννις ο Τρομερός, ο κύριος Χόππερ. Μεγάλη ηθοποιάρα
και μούτρο απ΄τα λίγα που αγάπησε ο φακός γιατί όντως
ο φακός αγαπάει κάποιους περισσότερο από τους άλλους,
είναι απολαυστικός στην τελευταία του εμφάνιση στο
Palermo Shouting του Βέντερς στον ρόλο του Θανάτου.
Στο Fire coming out of a Monkey's head των Gorrilaz
μπορείτε να τον ακούσετε για μια ακόμη φορά...














... και ο κύριος Ρέι Μπράντμπερυ. Μεγάλο κεφάλαιο της
αμερικάνικης επιστημονικής φαντασίας, έγραψε τον
εξαιρετικό Εικονογραφημένο Ανθρωπο και Τα Χρονικά
του Αρη, αφηγήσεις που διαθέτουν έντονη ποιητικότητα
αλλά και σχεδόν σουρεάλ φαντασία. Πάντα πίστευα ότι
είναι ιδιαίτερα σκοτεινή φυσιογνωμία αλλά εδώ πείστηκα
ότι είναι και απίστευτα γλυκός άνθρωπος...

Sunday, November 20, 2011

Ραπόρτο Ντε Λα Σαλονίκ...























Κυριακή. Κάθε μέρα είναι σαν Κυριακή. Τώρα που
γράφω αυτές τις λέξεις, οι γάμπες μου πονούν αλλά
δεν με νοιάζει. Είχα μέρες να βγω καμιά ποδαράτη
βολτούλα αλλά σήμερα είχε ένα γλυκό φως εδώ και
σχεδόν καθόλου κρύο και κατηφορήσαμε με την Ζένια
προς την παραλία. Αρχισε να βγάζει φωτογραφίες αλλά
η μπαταρία δεν θα άντεχε για πολλά...















Τα ψιλοερείπια πάντα τραβούν το μάτι. Μ' αρέσουν
τα γκράφιτι που δεν έχουν καλλιτεχνικές βλέψεις.
Λειτουργούν σεν ένα ''αστείο'' ανάμεσα στην φύση
και τα άδεια οικόπεδα δίπλα στα χαμόσπιτα. Αλλά
το δορυφορικό πιάτο, πιάτο...















Να και αλλαγές. Μια όψη του Ιπποκράτειου,
ζωγραφισμένη από την ομάδα Carpe Diem. Ωραία
δουλειά, ειδικά αν ξέρεις πως ήταν πρίν αυτό
το κτίριο.






















Πολύ δουλειά και χωρίς στολιδιάρικες
σαχλαμάρες. Δεν τα ξέρω τα παιδιά,
δεν είναι πληρωμένη διαφήμιση αυτό...















Φτάνοντας στην παραλία δεν γίνεται να μην κοιτάξω
το νερό. Αυτή την φορά εκατοντάδες αχινοί!... Θυμήθηκα
το Καλαμίτσι, το καλοκαίρι. Εχει έναν υπέροχο βράχο εκεί,
σαν νησί περίπου, τιγκαρισμένο από αχινούς τους οποίους
είχαν ρημάξει Γερμανοί τουρίστες για πρόγευμα...















Η δε παραλία, ξεπατωμένη από άκρη ως άκρη,
ξεχάστε αυτά που ξέρατε, τις βόλτες σας και τα
τσιγάρα σας και τα φιλιά σας σε εκείνα τα αρχαία
πλακάκια. Ολα αλλάζουν. Ναι, καλά. Εμένα μάρεζε
όπως ήταν παλιά αλλά δε με ρώτησε κανείς και
χου εμ αι το ντιζαγκρι...















Δι εμέιζινγκ εντ γιουνίκ Ζένια. Μαι μπέστ φρέντ...















... και η ταπεινή σκιτσογραφάρα σας που κατευθύνεται
βόρεια. Ναι, προς τα κει είναι ο βορράς. Και κάτι
χάμπουργκερ...