Monday, February 28, 2011

Ρε, αυτό το παρελθόν (γ')




















Αυτό είναι ένα ζώδιο που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ... Εγινε
λίγο πρίν λήξει η συνεργασία με την Μακεδονία και ενώ οι
διευθυντάδες άλλαζαν θέσεις σαν κάλτσες και όλοι -οι από πάνω-
είχαν μια σαφέστερη άποψη του πως έπρεπε να είναι τα
πράγματα και όπως φάνηκε στην συνέχεια για να πάνε
τελείως σκατά. Ολοι είχαν άποψη, γραφίστες, fashion victims,
κυράτσες με σκουλαρίκια και κολιέ, όλοι ξέραν καλύτερα.
Θυμάμαι ακόμα την ανακούφιση που ένιωσα όταν
παραιτήθηκα... αισθάνθηκα κάπως μόνος και ξεκρέμαστος
αλλά πιό καθαρός και εν τέλει ελεύθερος, θα σταματούσα
το γαμιόλικο το τεβε και δεν θα ζωγράφιζα ξανά για κανέναν 
καριόλη που δεν εκτιμούσε τίποτα αληθινά και η τέχνη
ήταν τόσο κοντά για αυτόν όσο ο Μπετελγκέζ με μένα...
...
Πέρασαν μέρες. Μήνες. Έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι.
Μπήκε ο χειμώνας και όλοι βλέπαν Μπιγκ Μπράδερ.

Sunday, February 27, 2011

Ρε, αυτό το παρελθόν (β')...























... που όποιο συρτάρι ν' ανοίξω θα το ξανασυναντήσω. Ενα 
ακόμη σχέδιο από τα ζώδια. Τι ζώδιο ήταν αυτό; Δεν θυμάμαι
και ούτε μπορω να καταλάβω. Ισως σκορπιός... μπορεί και
Δίδυμος... who cares... Αλλά θυμάμαι μια εμμονή που υπάρχει
σε αυτό το σχέδιο. Μια τρίφθαλμη οντότητα που την είχα
ξεσηκώσει από το Valis του Philip Dick. Μια περίεργη 
εξωγήινη φυλή που... τώρα ούτε κι αυτό το θυμάμαι...
μετά πάντως από κάμποσο καιρό, στην Θεία Κωμωδία
του Δάντη, ξανασυνάντησα μια αναφορά του σε μια 
ελληνική θεότητα με τρία μάτια, την Σωφροσύνη... που
απότι φαίνεται εγκατέλειψε αυτή τη χώρα... και μένα
από τότε... γιατί, τί γυρεύουν ο Νταλί και ο Μπέκετ
στο ίδιο σκίτσο.. τι ήθελα να πω; και τι καταλάβαινε
το αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας που τότε
ήταν μεγάλο και εξαπλωμένο σ΄όλη την Μακεδονία
και την Θράκη, κοινό ετερόκλητο και κάθε ηλικίας
και κυριακάτικο και με μέση μόρφωση 
και τζιτζιμιτζιχωτζιριές ;...

Friday, February 25, 2011

Ρε, αυτό το παρελθόν...






















... αλλά έχει και την πλάκα του. Κοιτάζω την ημερομηνία στο σχέδιο
και βλέπω ότι είναι έναν χρόνο παλιότερο από όσο νόμιζα... Θυμάμαι
την εφημερίδα Μακεδονία, τα γραφεία της, τον Τσούκη, τον Γκογκτζιλά
και τον Κωνσταντίνου να δουλεύουν εκεί φούλ τάιμ, τον Τσιμπέμπα, τον
μοναδικό μαύρο σκιτσογράφο που γνώριζα και ζωγράφιζε σαν λευκός,
δημοσιογράφους ελαφρώς αντιπαθητικούς, διευθυντές που σε κοιτάζαν
λες και ήσουν κανα εξωγήινο σκουλήκι, σεκιουριτάδες και άλλα όντα...
Ειδικά εκείνη την εποχή νόμιζα πως δεν θα δούλευα ποτέ σε μια εφημερίδα
γιατί είχα την αυτογνωσία της διαφοράς μου. Ερεβώδης διαφορά...
Είχα τρία ή τέσσερα θέματα. Ενα πολύ σοβαρό, το εντιτόριαλ που ήταν
πολιτικού περιεχομένου, κάποιο κείμενο του Βασιλικού ή κάποιου άλλου,
τον Γυναικωνίτη που ταλαντευόταν ανάμεσα στο γελοίο και την φιλοσοφία
και τα ζώδια. Που ήταν τελείως γελοία σε σημείο αγανάκτησης. Παραδόξως
εκεί ήμουν σχεδόν 100 % ελεύθερος να κάνω ότι μου καπνίσει. Το παραπάνω
είναι ένα από αυτά. Αντιστοιχούσε στον Λέοντα. Μαρκαδόροι και ξυλομπογιές.
Και ξερό ψωμί. Και τεβε κάθε μήνα γιατί με είχαν περάσει για βιοτέχνη οι
πασόκοι εφοριακοί...

Wednesday, February 23, 2011

Βάκχος



























Ελάφι μικρό να κυλισθώ στου λιβαδιού τις ηδονές
Επάνω στις χλόες. Εξέφυγα από τις φυλακές
Από τα δίχτυα τα σφιχτά. Οι σκύλοι πίσω μου ορμάν
Και οι φωνές του κυνηγού τους ερεθίζουν τους κεντράν
Και εγώ σαν θύελλα χυμώ. Τον ποταμό ακολουθώ
Μακρυά οι θνητοί! κρύβομαι.
Σε ισκερό δάσος χλωρό...

Βάκχες του Ευριπίδη
Μετάφραση Γιώργος Χειμωνάς

Sunday, February 20, 2011

Πλωμάρι...



















Ο μπαμπάς μου όπως και εγώ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη.
Αλλά ο παππούς μου, ο συνονόματος, γεννήθηκε στο Πλωμάρι
της Λέσβου. Το οποίο εικονίζεται από πάνω με εκολίνες και τα
γνωστά... Πήγα πολύ παλιά, μικρός και έζησα με έναν παιδικό
τρόπο τότε την αγωνία της επιστράτευσης και τον φόβο της
κοντινής γειτονίας με την Τουρκία. Πιο πολύ όμως με απασχολούσε
ένα κακάσχημο ψάρι που έβλεπα στο λιμάνι, μια δράκαινα
που στεκόταν κάθετα στην πέτρα της προβλήτας σαν να μην
έδινε δεκάρα για τίποτα. Ακίνητη μήνες.
'' Δεν τρώγεται '' μου είπαν, '' ισως όμως για καμιά σούπα να ναι
καλή... και ξέρεις... δεν πεθαίνει με τίποτα...
" Αντε ρε, σκέφτηκα. Δεν πεθαίνει και μαλακίες.
Τελικά το αγκίστρωσα το άμοιρο το ψάρι. Το 'βγαλά έξω
προσεχτικά '' γιατί αν σε τσιμπίσει θα πονάς για δύο μήνες "
και το κοίταζα με ενδιαφέρον να ατενίζει την Αποκάλυψη
αφρίζοντας... Δεν την πήρα καν μαζί μου. Την χάρισα σε
μια αλητόγατα και επέστρεψα στο παλιό σπίτι που
βρισκόταν σε ένα κάθετο δρομάκι της πάνω εικόνας...

Sunday, February 13, 2011

...κι άλλο παλιό μολύβι...























.. αλλά όχι τόσο παλιό όσο το προηγούμενο.
Η Billie Holiday όπως ποτέ δεν ήταν και όπως
την έβλεπα ή μάλλον την ένιωθα εγώ. Κάτι
σαν αερινή παλιά φίλη. Τι να πεί κανείς για
τέτοιους καλλιτέχνες; Οταν την είδα πρώτη
φορά σε βίντεο του you Tube, νόμιζα ότι
το σύμπαν ήταν αιχμαλωτισμένο μέσα στα
μάτια της. Ναί. Κάπως έτσι... Αα... και
μιλώντας για παλιούς φίλους, προχθές είδα
έναν που είχαμε χαθεί για κάμποσα
χρόνια και που τον εκτιμώ αφάνταστα μια
και είναι από τους πιο " καθαρούς "
ανθρώπους που έχω συναντήσει στην
σπιτόγατη ζωή μου. Μου έδωσε δύο
πολύ ενδιαφέροντα βιβλιαράκια,
το Κείμενα για την Εργασία και την Κρίση,
και το Ιστορίες για τους Ανθρώπους του
Καλαμποκιού
που νομίζω ότι θα ενδιαφέρουν
πολλούς από εσάς...

Thursday, February 10, 2011

for Dad

Οι Κύκλοι είναι μια από τις τελευταίες ιστορίες
που έκανα για το "9", φτιάχτηκε τον περασμένο
Αύγουστο και έτσι έμεινε αδημοσίευτη στα
συρτάρια της Ελευθεροτυπίας. Είναι
κάπως λυπητερή και σαν ένα σκορποχώρι
σκέψεων και ήχων και ίσως η αφήγηση να
μην είναι τόσο γραμμική, με αρχή, μέση και
τέλος αλλά it's me... και όπως έλεγε ο Γκαίτε :
" Τούτα όλα τα'χα εγώ γερά κλεισμένα
Τώρα τ΄ανοίγω, ανήκουν σε σένα
Τα θεωρούσα σπάνια τρανά
Τώρα το βλέπω, ήσαν μηδαμινά "




Saturday, February 5, 2011

Τα Δώρα

Πρίν από τρία περίπου χρόνια, αποφάσισα να ξεκινήσω
μια σειρά μικρών ιστοριών που τα σενάρια τους θα ήταν
από διάφορους σγγραφείς και ίσως και δικά μου, δεν ήξερα
ακόμα. Αισθανόμουν ότι ήθελα να ξεφύγω από το αραιό
σύμπαν του αυτοσχεδιασμού και να κατευθυνθώ σε πιο
οργανωμένες καταστάσεις αλλά με τα δικά μου μέτρα
και σταθμά.Χρειαζόμουν ένα θέμα και τελικά διάλεξα
τον θάνατο. Βοηθούσε ο Καρυωτάκης, ο Κάφκα, ο Τζόυς
αλλά σύντομα αισθάνθηκα την ανάγκη να πάω ένα ή δύο
βήματα πιό πέρα από εκεί και έτσι " αιωρήθηκα" σε 
όνειρα που τελικά θα με ξέβραζαν στην ζωή... Το κλάκ
της "μετακίνησης" έγινε με την πέμπτη ιστορία, 
" Τα Δώρα " του Γονατά. Είναι μιά από τις πιο αγαπημένες
μου ιστορίες για  πολλούς λόγους και δημοσιεύτηκε
στο "9" της Ελευθεροτυπίας, στο τεύχος 438.