Friday, April 29, 2011

Λούσυ



























Προήρθα από σπασμένα βλαστοκύτταρα.
Ο ήλιος έβγαινε μέρα παρά μέρα.
Τα ποτάμια είχαν γεμίσει χρυσό
και έτσι κανείς δεν μπορούσε
να κάνει μπάνιο.
Ψάρια και θηλαστικά εξαφανίστηκαν.

Friday, April 22, 2011

ολοκληρώνοντας...


Πριν απο λίγες βδομάδες, η zένια είχε
τη φαεινή ιδέα να κάνει κάποιες ζωγραφιές
πάνω σε στρογγυλοκομμένο ξύλο με ακρυλικά
χρώματα . Σε ένα απ' αυτά και ενώ είχε σχεδιάσει
κάμποσο σταμάτησε, υπονοώντας ότι έπρεπε
να συνεχίσω εγώ. Πράγμα που μ' αρέσει
ιδιαίτερα, γιατί όταν υπάρχουν δυο ψυχισμοί σε
ένα έργο , το τελικό αποτέλεσμα έχει κάτι
ιδιαίτερο και δεν εκφράζεται τόσο εύκολα λεκτικά.
Ενιγουεϊ , όταν ήρθε η σειρά μου,κάποιες
" κινήσεις " βιντεοσκοπήθηκαν και έτσι φτιάξαμε
το παραπάνω βιντεάκι . Ααα ... ξεχάσαμε στα
κρέντιτς να γράψουμε ότι η μουσική που
ακούγεται είναι το Turtle του Bonobo ...

Saturday, April 16, 2011

Monday, April 4, 2011

Μια Μαύρη Ιστορία...









































Το Από Μακριά είναι η παραπάνω δισέλιδη ιστορία που δημοσιεύτηκε
πρίν από ένα χρόνο σ' ένα φανζίν από την Αθήνα. Σ' ένα φόρουμ,
έγινε ψιλοθέμα ο "πεσσιμισμός" της, του τύπου ο κόσμος δεν θέλει
να διαβάζει τέτοια πράγματα και κάπου άλλου, ξεμπέρδευαν με την
ιστορία λέγοντας " ωραίο σχέδιο. αλλά πρός τί; " χωρίς να αναφέρουν
ούτε μια λέξη από τα παραπάνω, χωρίς να θέτουν επί τάπητος
ούτε μια φράση απ' αυτήν... Η οποία αντιμετώπιση είναι αρκετά
συνηθισμένη, ειδικά από άσχετους που αρέσκονται σε υπερηρωικά
κόμικς ή κόμιξ με παπιά και ποντίκια αστυνομικούς και την τυχερή
δεκάρα ή απλά από άτομα που το παίζουν εναλλακτικοί
χωρίς να είναι και θέλουν απλά να περνούν καλά...
και καμιά φορά αναρωτιέμαι.. όταν βγαίνουν αυτοί οι
άνθρωποι έξω, τί βλέπουν;...
Ενιγούει, η ιστορία αυτή φτιάχτηκε λίγο πρίν βγει το πασόκ
στην εξουσία πάλι, πρίν τις περικοπές, τα ντράβαλα με τους
δημόσιους υπάλληλους, την περαίωση και την εθνική
κατάθλιψη που βολοδέρνει ασύστολα τους κοπρίτες αυτής
της χώρας... Αν την έφτιαχνα σήμερα θα ήταν ακόμα
πιό χοντροκομμένα οριακή.
Θα λείπαν τα πουλιά στο τέλος...

Friday, April 1, 2011

The Sadness Of Johnny Cash

















Τον Cash τον έφτιαξα πρίν από λίγο, στο mac. 
Αν και κάμποσα σχέδια στο μπλογκ είναι φτιαγμένα by pixel
δεν το πολυλέω και η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει όλο και 
περισσότερο να παίζω με την οθόνη - μου δίνει αυτό το συναίσθημα
του λαδιού όπου πάνω - κάτω όλα μπορούν να διορθωθούν...
Τον δε Cash τον έμαθα στα τελευταία του - η κάντρυ με
εκνευρίζει σε απίστευτο σημείο - αλλά οι διασκευές του
είναι πολύ ωραίες, ειδικά το Mercy seat του Cave και
το Personal Jesus των Depeche Mode... και η φάτσα
του Cash, "η έμπνευση του σχεδίου", έχει πάνω της
όλα τα σημάδια του ανθρώπου που υπήρξε τα πάντα
και στο τέλος σαν να ψιλοσπάστηκε για τα πιο πολλά...

Ενιγούει... το προηγούμενο πόστ ανέβηκε λίγο βιαστικά
και δεν ευχαρίστησα τα κόμεντς και τα μέιλ των φίλων, 
μη με παρεξηγείτε, είμαι στα στραβά μου τον τελευταίο 
καιρό και φίλοι ακόμα θα σκέφτονται ποιός ξέρει τι...

Αα.. έβαλά και γυαλιά. Πρεσβυωπία γαρ και λίγος
αστιγματισμός. Δείχνω - λέει - ακόμα πιο αυστηρός
τώρα (lol)...