Tuesday, May 31, 2011

Πόσο καλά μπορεί να υπολογίσει μια γάτα ;



















Είναι μια γάτα σε ένα απέναντι μπαλκόνι. Σπιτική, της έχουν βάλει
και λουρί, την έχουν κάτι συμπαθητικά παιδιά, ένα ζευγάρι.
Βγαίνει συχνά στο μπαλκόνι το γατί για να πάρει αέρα, να δει
πως είναι έξω, από που ακούγονται οι άλλες γάτες... και
αν και η ζωή της είναι ταχτοποιημένη με μια λυπημένη
και βαριεστημένη έκφραση κοιτάει όσο πιο μακριά μπορεί
τον κόσμο που ανοίγει ως πέρα. Οι μέρες του οίστρου είναι
ακόμα μακριά αλλά μια επιθυμία ήδη φαίνεται μεσ' τα γατίσια
μάτια της. ''Να μπορούσα να φύγω''. Ετσι, βδομάδες τώρα,
η γάτα αυτή υπολογίζει τις αποστάσεις από τα γύρω 
μπαλκόνια, τα ύψη, υπολογίζει τις πιθανότητες... Πόσο
ψηλά είναι, πόση φόρα μπορεί να πάρει, τι θα γίνει αν...
και μετά μου ρίχνει μια ματιά και μένα απέναντι, μπορεί
να με θεωρεί και μένα αιχμάλωτο των μπαλκονιών ή
ίσως κάποιον που μπορεί να βοηθήσει ή ποιος 
ξέρει τι...

Saturday, May 28, 2011

Thursday, May 26, 2011

Not a super hero...



























Δεν είναι υπερήρωας και δεν είναι εκολίνες.
Ακρυλικά και πλαστικό πάνω σε ξύλο είναι,
στρογγυλοκομμένο, το οποίο δεν χωρούσε στο
σκάνερ γι΄αυτό και τα άκρα του ''χάθηκαν''...
"Αγνωστος" χαρακτήρας σε άγνωστες
συνθήκες. Εντάξει... όχι τελείως. Ειναι
ντράμερ και τρελάρας, ίσως και κάτι άλλο...
και δεν είμαι σίγουρος αν είναι τελειωμένο..,
μάλλον δεν θα το ξαναγγίξω...

Saturday, May 21, 2011

The Master Is Gone...



























Είχα την τύχη, σε μικρή ηλικία, γύρω στα 14,
να πέσει στα χέρια μου, ένα αντίτυπο του
αμερικάνικου fiction και κόμικς περιοδικού,
Heavy Metal. Οι σχεδιαστές μου ήταν όλοι
τελείως άγνωστοι και απίστευτα παράξενοι...
Εκεί είδα πρώτη φορά τον Bilal, τον Corben,
τον Moebius αλλά και τον πιο μαγικό σχεδιαστή
από όλους, τουλάχιστον στα μάτια μου και
στην καρδιά μου, τον Jeffrey Jones.
Ηταν περίεργο αυτό που συνέβαινε.
Ηταν μόλις μια σελίδα ασπρόμαυρα σχέδια
αλλά σχεδόν ορκιζόσουν ότι σ΄αυτά, το μελάνι
δεν είχε στεγνώσει ποτέ και ότι αυτές οι
σκιασμένες φιγούρες κοριτσιών ήταν
ολοζώντανες και όταν εσύ θα γύριζες
σελίδα, αυτές θα έκαναν κάτι άλλο, θα 
καβαλούσαν μια τίγρη ή θα μιλούσαν σε
μια γιγάντια συκιά ή ποιός ξέρει τι...
Σεμνός, μελαγχολικός και ονειροπόλος
ο Jones δεν έγινε ποτέ ο σούπερσταρ
των κόμικς. Εικαστικός, υπόγειος,
εννίοτε ακατανόητος και με μια υπερφυσική
ικανότητα να αναδυκνύει την θηλυκότητα
στα κορίτσια που σχεδίαζε, ποιητικός και
αρχαικός λες και η εποχή του ήταν χιλιάδες
χρόνια πίσω, αγαπήθηκε από ένα μικρό αλλά
φανατικό κοινό, άφησε κάποια άλμπουμ
με το έργο του και πρίν λίγες μέρες
και τον μάταιο τούτο κόσμο...
Για μένα ήταν μια από τις πιο
σημαντικές παρακινήσεις να ζωγραφίσω
και μ΄αυτό το πόστ τον αποχαιρετώ.
Master, love and respect...

Thursday, May 19, 2011

Friday, May 13, 2011

Σελφ πόρτραιτ με χαζά δάχτυλα....



























Όσο το blog είχε κολλήσει, σκεφτόμουν δεκάδες
πράγματα που η στιγμή  έφερνε στο μυαλό.
Ολες στην καρέκλα, όλες σαν ιδέες που κάποιος
που΄χει τα μέσα, απέρριψε και έτσι κάτι - ας το
πω - φιλόδοξο, έμεινε στο ράφι που στάζει προς
την λήθη. Αλλα όχι. Μου 'ρθε στο νού, η πόλη
των καλλιτεχνών που ιδρύθηκε στους Επικυρίαρχους
του Κλάρκ. Ενα νησί με κάπως ιδιαίτερους 
ανθρώπους που θα μπορούσαν να ζουν με
αυτοδιαχείριση, με ελευθερία και δημιουργικότητα
που δεν θα ευνουχίζεται με διάφορους τρόπους...
Μετά μου 'ρθε εκείνο το στιχάκι που λεει ότι
καλύτερα να φύγεις από κάπου που δεν σε
λογαριάζουν, μετά σκεφτηκα για την άνοδο του
funk στην Αμερική το 70 και μετά είδα τις
εικόνες των χτυπημένων ανθρώπων που...
Σταματούσαν απότομα οι σκέψεις...  
Η Λερναία Υδρα, το Κράτος και η Βία,
οι χοντροκομμένοι άνθρωποι που δεν μπορώ
να συγχωρήσω,  η αγγαρεία του Τζέφρι, η
Ανάγκη των Προσωκρατικών και το Κώνειο
παρέλασαν σαν...
Ζωγράφισα λίγο και ξεχάστηκα.
Δεν κοιμήθηκα.
Σκέφτομαι...

Friday, May 6, 2011

Οι Ποιητές Δεν Είναι Λαμόγια...




























Εφυγα από τη Θεσσαλονίκη γιατί ήθελα να ζήσω το κέντρο, 

την πενταπλάσια πόλη,  να δω πιθανά διαφορές  και αυτό που 

συνάντησα ήταν αρκετά οικείο και "ελαφρύ". 

Το κλίμα της Αθήνας τότε ήταν πολύ πιο ξεκούραστο από της 

Θεσσαλονίκης, όταν ξυπνούσα ήμουν έτοιμος

για φοβερά γκαζια  αλλά η πόλη ήταν άλλο πράμα.

Ημουν 20. Γιατί όχι;

Ιδεργουέι όμως έφυγα και από τη Αθήνα. 

Υπήρξε η στιγμή που το μέσα ζητούσε μεγαλύτερες προτεραιότητες 

και γι' αυτό είναι πιο γόνιμος ο βοράς. Ισως να γίνεις και σαν 

τον Σκαρίμπα που δεν ξεκολλούσε ποτέ απ΄την Χαλκίδα. 

Τώρα το βλέπω πιο απλά πάντως. Αν είναι να είσαι κάπου

απλά πήγαινε ή πάνε όπως λέμε εδώ...

Εγώ έζησα μια ζεστασιά  στην Αθήνα, διάχυτη και φιλική, 

μια βαθιά ηρεμία έστω και μέσα στον πολύ κόσμο και στο 

τρελλό άγχος και τον ελαφρύ αποπροσανατολισμό αλλά ήταν 87 

και μετά έπαθα μια νοσταλγία με την Θεσσαλονίκη και θέλησα να επιστρέψω... 

Τώρα για να το συνδέσω λίγο με τα προηγούμενα η Αθήνα άλλαζε. 

Ιδιωτική τηλεόραση, λάιφ στάιλ και διάφορα της αρχής της δεκαετίας 

του 90 και που είχαν να κάνουν με την "δουλειά " μου 

σίγουρα θα με έβγαζαν από τον δρόμο μου. 

" Γνωρίζει ο κύριος τον προορισμό του :". Ισως έξω από εδώ, 

μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα ...  Σκεφτόμουν κόμικς και ζωγραφικές 

περισσότερο από άλλα πράγματα. Στα 23 ήθελα πάλι να την κοπανήσω, 

να το σκεφτώ άλλη μιά φορά, κάπως έτσι. 

Ούτε ίντερνετ δεν  υπήρχε ακομά...


Δεν κατηγορώ τόσο μια κατάσταση που φαινόταν από την αρχή πως βρωμάει, 

αλλά το λαμόγιο ανδρώθηκε κάπου τότε, το θέαμα έγινε φασιστικό, 

απόβλακωτικό  και  με μια πιν απ σεξουαλικότητα, αμερικάνικου τύπου 

με τα ίδια σώματα, βυζιά και μπούτια. Μια αισθητική που μέσα στην αθλιότητα της 

όντως μόνο καλύτερη μπορεί να γίνεται αλλα με κίνητρο εκ του πονηρού... 

Αλλο τόσο και στην Θεσσαλονίκη, τρεις λαλούσαν και δυό χορεύαν 

αλλά πάντα υπάρχει ένα "επίπεδο" παράλληλα με την κοινωνική ζωή 

που θα προσπαθήσεις να περισώσεις ίδεργουέι και εγώ 

ήθελα να το γεμίσω με τέχνη. Κάτι τέτοιο... 

Οπως τότε, έτσι και σήμερα βλέπω ότι αν κατι λείπει από την 

καθημερινή ζωή είναι το απαραίτητο ποσοστό της τέχνης  

που θα την μετουσίωνε και κάπως θα την καθάριζε... 

Wednesday, May 4, 2011

Μια και το φερε ο λόγος ...























Όταν θυμάμαι το Cine 7 , θυμάμαι την Αθήνα του '86,
και το δωματιάκι που ζούσα στην Κολλιάτσου. Ήμουν
είκοσι χρονών και αν και δεν ήμουν φοιτητής αλλά ένα
πιτσιρίκι που προσπαθούσε να ζήσει φτιάχνοντας μακέτες
για μεταξοτυπάδικα και φωτεινές επιγραφές, πέρασα πολύ
καλά, μια πολύ γλυκιά τριετία που αγάπησα και μίσησα την
Αθήνα-πιο πολύ την αγάπησα και ακόμα την αγαπώ-αν και
παλιοί γνωστοί λένε οτι δεν έχει καμία σχέση με το τότε...
Κάπως είχε γίνει και έκανα συνέχεια φίλους, διαφορετικά
παιδιά απο διαφορετικές φάσεις και έτσι γνώρισα μια " νταρκ
γοτθική και γερμανόφωνη " ελληνική μπάντα, τους Slow Motion.
Αντίθετα με μένα, ήθελαν να μάθει ο κόσμος την ύπαρξη τους,
και σκεφτόμασταν τον τρόπο. Γράψαμε ένα κείμενο και έκανα
μια ζωγραφιά που ( και καλά ) ήτανε εντυπωσιακή και
αποφασίσαμε να το σπρώξουμε σε κάποιο περιοδικό. Το
Cine 7 είχε δεν είχε βγάλει τρία τεύχη και φαινόταν να
ενδιαφέρεται για τα δρώμενα της Αθήνας . Πήγαμε εκεί ένα
μεσημέρι Κυριακής και το δείξαμε .Τους άρεσε και είπαν θα
το βάλουν . Ευχαριστώ είπαμε και άντε να πηγαίνουμε.
" Θέλεις να δουλέψεις στο Cine 7 ; " μου είπε
τότε ο ένας απο τους δυο του περιοδικού .
Ο οποίος είναι ο δεύτερος απο αριστερά στη φωτογραφία.
Ο Βάσος . Ο εκδότης και διευθυντής του Cine 7 , ένα παιδί
( γιατί ούτε αυτός ήταν τόσο μεγάλος ) που αγαπούσε το
σινεμά και τη δημιουργικότητα, είχε κάνει το βήμα να
ξεκινήσει ένα περιοδικό, που τότε ήταν πιο
σημαντικό απ' οτι φαίνεται να είναι ένα περιοδικό σήμερα .
Βλέπετε δεν υπήρχαν πολοί διέξοδοι έκφρασης εκείνη την εποχή.
Λυπάμαι που το λέω αλλά καλλιτεχνικά ήταν απίστευτα βαρετά
όλα, επίπεδα , ανέμπνευστα και μαλακισμένα. Τόσο, που μερικά
τετράγωνα πιο πέρα, ο Άσιμος που ζούσε ακόμα
έπαιρνε στο βρίσιμο τους περαστικούς ... και ήταν
φυσικό , επίσης, για να κουνηθούν λίγο τα πράγματα,
το Cine 7 γινόταν κατά καιρούς επιθετικό, ειρωνικό,
και " περιθωριακό ". Κρατούσε όμως δίαυλους επικοινωνίας,
γιατί ήμασταν "πολλοί " και ψιλοακούγαμε τι μας λέγανε.
Απ' τα γραφεία του περιοδικού περνούσε αρκετός κόσμος,
ανώνυμος και επώνυμος, εκτός απο τους σταθερούς συνεργάτες.
Ένας απ' αυτούς είναι ο άκρη δεξιά, ο Δημήτρης Βανέλλης,
ο οποίος έχει γράψει μερικά ωραία fiction βιβλιαράκια και
κάναμε κάτι ωραίες βόλτες με το αυτοκίνητο του τα βράδυα,
ψιλολιώμα, ακούγοντας τον Marc Bolan και τους T-Rex ...
Θυμάμαι, με ιδιαίτερη προσωπική περηφάνια- οτι ήμουν ο πρώτος
που έγραψε για τον Peter Greenaway στην Ελλάδα, θυμάμαι το
απίστευτο κέφι της μεταμεσονύχτιας πρεμιέρας του Evil Dead 2 του
Sam Raιmι, όπως επίσης την σχεδόν αδερφική φροντίδα του
Βάσου στα χρόνια που ζήσαμε μαζί, μεταφράζοντας, ζωγραφίζοντας,
πίνοντας και τρώγωντας, με γέλια και κλάματα, με καυγάδες αλλά και
αγάπη, με ήλιο, κούραση θυμό, έμπνευση ... Δεν ήμασταν ακριβώς
επαγγελματίες και ίσως αυτό - τότε - ήταν το ατού μας ...

Tuesday, May 3, 2011

angelthing...



























Το '97 ξεκίνησα τό Όνειρο Εραστών σαν μια άσκηση
πάνω στον αυτοματισμό αλλά όχι τόσο στο σχέδιο
όσο στην αφήγηση. Δεν ήξερα που θα ΄βγαζε αλλά
κρατούσε καλή παρέα και έτσι έφτασε τις πενήντα
σελίδες. Κυκλοφόρησε σε μορφή cd το '4 και το 
διάβασαν μερικοί άνθρωποι. Λίγοι fans, κάποιοι του 
"χώρου" και μετά λόγω της δυσκολίας της 
"παραγωγής" του, απότραβήχτηκε απ΄την γύρα
χωρίς να προλάβει να πιάσει το σταθερό μίνιμουμ σε 
αριθμό κοινού, αυτού του είδους κόμικ... Το παραπάνω
σχέδιο, είναι ένα εξώφυλλο που έγινε χρόνια 
αργότερα όταν κατά κάποιο τρόπο, οι "έννοιες"
του Ονειρου ήταν πιό "φανερές". Σήμερα, βλέπω
καλύτερα τις επιρροές και τα "ασυνείδητα" που
κυνηγούσα  εκείνη τη εποχή, τό ποπ στοιχείο,
την ανάγκη της ποίησης,την προσωπική
μυθολογία... Ασχετο. Θυμήθηκα τώρα μιά σκηνή
από τον Αββαδών του Σάμπατο. Είναι ένα τύπος
που βλέπει "οικουμενικά" όνειρα. Που έχουν σχέση
με την κοινωνία, αυτά που συμβαίνουν και προβλέπει
κάποια καταστροφή. Πάει σε ένα καφενέ και το λέει
σε κάποιους που τον ξέρουν. Τον κοροιδεύουν,
σπάνε πλακα και τον λένε μπεκρή. Λήγει εκεί.
Αλλά μετά συμβαίνει η κωλοφάση και καταλαβαίνουν
ότι με κάποιο τρόπο ο τύπος είχε δίκιο.
Περνούν τα χρόνια και αυτός δεν πολυφαίνεται
και ούτε τον πολυζαλίζουν. Μέχρι που βλέπει
κάποιο όνειρο και καταλαβαίνει ότι πρέπει να μιλήσει
και ξαναπάει στο καφέ. Τους λέει '' παιδιά...
χθές είδα τον Χριστό... θα γίνει κάτι φοβερό"
και όλοι τον κοιτούν φρικαρισμένοι... 
Ενιγούει τα είπαμε και προχθές για τον Σάμπατο.
Περίεργη ουρά θα έχει γίνει μπροστά στον
Αγιο Πέτρο. Ο γιός Καντάφι, ο Σάμπατο,
ο Λάντεν, ο Βέγγος... η ζωή είναι περίεργη
και ο θάνατος και όλα... 
και όλα επίσης είναι μαγικά...

Sunday, May 1, 2011

Αντίο Φερνάντο Βιδάλ Ολμος...



























Ετσι που λέτε... είναι περίεργη η ζωή. Παλεύω
αυτές τις μέρες να κάνω ένα πόστ με έργα από διάφορους
καλλιτέχνες που μ' άρεσαν αλλά μου βγαίνει ένα 
κομπλεξικό δημοσιογραφές στυλάκι σχολιασμού και
τα κάνω όλα ντιλίτ. Γυρίζω μετά στο τραπεζάκι μου
και μην τον είδατε το παναή. Όταν επιστρέφω στην 
πραγματικότητα, κλασσικά με έχει ξεπεράσει
απαριθμώντας αμέτρητους ανώνυμους θανάτους
από βόμβες, τυφώνες και ανθρώπινα χέρια.
Δαγκώθηκα λίγο με τον θάνατο του Ερνέστο
Σάμπατο που 'φυγε λίγο πριν κλείσει τα 100.
Μεγάλος συγγραφέας στα χνάρια του Τζόυς
αλλά πιο βατός και κατά πολύ πιο παρανοικός
και αυτοκαταστροφικός αφήνει το Περί Ηρώων
Και Τάφων, ένα μυθιστόρημα που οι εμμονές,
η παράνοια και ο δοκιμιακός λόγος δημιουργούν
συγκλονιστικά αποτελέσματα και ολοκληρώνει
με το Αββαδών Ο Εξολοθρευτής, μια προσέγγιση
στο "ολικό" μυθιστόρημα που τα λόγια (μου)
είναι περιττά... 
Το παραπάνω σχέδιο είναι γκουάζ σε κανσόν
χαρτί τουλάχιστον δωδεκαετίας. Τότε που με 
προβλημάτιζε τι ήταν αυτό που είχα κάνει...
πορτραίτο ή κεφάλι ;...