Wednesday, June 29, 2011

Εκλειψη


Το βράδυ της έκλειψης, κ
άναμε με την Ζένια, μερικά πλάνα
του φέγγαριου και ακούγαμε Psychic TV. Είναι τελικά δύσκολο
να την φωτογραφήσεις και στο τέλος αν τα καταφέρεις
βλέπεις σχεδόν την ίδια εικόνα που έχουν πάρει
άνθρωποι και δορυφόροι.Την ίδια πλευρά της σελήνης...
Εντωμεταξυ της Ζένιας της άρεσε το "oxygen" των Psychic
που ακουγόταν σε μια φάση και αποφάσισε να τα "ενώσει" όλα.
Δεν είναι και ο πιό εύκολος ήχος και η εικόνα "μας"
είναι αρκετά παράξενη. Νομίζω...

Sunday, June 26, 2011

Οχι, οι εκολίνες...



















Σκέφτηκα, εκολίνες και χημικός πηλός και μου φάνηκε αστείο.
Τα 'κανα τα τελευταία χρόνια μαντάρα γιατί σκεφτόμουν χημικές
εκολίνες πηλό πολτό. Και όλο και δεν μου καθότανε ο
συνδυασμός , αλλά κι αυτές οι ρημαδοσυνάψεις μου δεν
έλεγαν να συντονιστούν με τα ηλεκτρόδια της μνήμης .
Έτσι έμειναν οι σκέψεις μου χωρίς ρεύμα για καμιά βδομάδα
και μπλέχτηκαν η μία με την άλλη . Μπερδεύτηκα
πραγματικά, στην αρχή της πρότασης σκεφτόμουν
τον τάδε επίτροπο και μετά δεν θυμάμαι. Κάποια στιγμή,
ένας από τους παλιούς ζήτησε να δει τους υπόλοιπους.
Καμιά φοβερή νοσταλγία και ένα θετικό αίσθημα της 
συνάντησης. Κανένα φοβερό αίσθημα και μια θετική
νοσταλγία της συνάντησης .. με τον επίτροπο ? ποιός
ξέρει ? Εγώ σίγουρα έχω αποσυνδέσει τις γεφυρωμένες
μου συνειρμικές μου σκέψεις κι αυτό είναι ένα παράπονο ,
γιατί αλλού πάει το επίθετο , αλλού πετάει το ρήμα. Και
μέχρι να ζητήσει ένας απο τους παλιούς παραγγελία,
ήρθαν οι υπόλοιποι και του απαγορέυσαν την είσοδο-του
επίτροπου ντε- και έτσι η αρχή της πρότασης έμεινε πάλι
ξεκρέμαστη, σαν πέρα δώθε μαμούνι στα αραχνοδίχτυα..
..μέχρι να την τσακώσει ένα κιλοτζάουλ μνήμης και να την
ζουλήξει κοντά σε καμιά δευτερεύουσα προτασίτσα ..
Σελίδες επί σελιδών. Για πολύ ώρα σιωπηλός μελετούσε
τούς αριθμούς στα χαρτιά. Πάντως εύκολα μπορούσε να
τρομάξει τον συνομηλιτή του με εκείνο το ύφος. Τι
ήξερε; Ειχε ειπωθεί πως έπρεπε να κάνει κάποια
σχόλια παραπάνω. Ο επίτροπος έπρεπε να τρώει 
χημικές εκολίνες. Επειδή όμως δεν του άρεσαν, είχε
ζητήσει να του φέρουν σπιτικές αριθμίνες. Οι αριθμίνες
ήταν κάτι σκέψεις με χαρτιά που τις φυλούσαν κάτι
νούμερα απο πάνω. Αν ήταν σπιτικές, αυτό σήμαινε οτι
ο ιδιοκτήτης είχε το μαγικό πέρασμα να τις διαβάσει. Αν
ήταν ξένες έπρεπε να αποκωδικοποιήσει τα νούμερα φύλακες
και να περάσει μετά στις σκέψεις .. Του επίτροπου δεν του
άρεσαν τα συναρτησιακά ερωτήματα κι έτσι ήρθαν οι
παλιοί και τον πήραν απο το τραπέζι.
 Το Φαντασμαγκόρεια είχε εκείνη την ωχρή πολυκαιρισμένη
αίσθηση του διερχόμενου. Είχαν προνοήσει για την μουσική
και την διατροφή των χιμπατζήδων. Δοκίμασε γλυκό και
άκουσε την επιστάτρια. Εργα συντήρησης και οι
πρώτες τοπικές ανάγκες.



Thursday, June 23, 2011

Random Time

















Ο χρόνος καταρρέει. Πεσμένος στην Αραχώβης. Μ' έχουν
χτυπήσει στην πλάτη, στο κεφάλι, στην κοιλιά. Μπρούμυτα
και ζαλισμένος. Έτσι όπως έχω πέσει, το δεξί μου μάγουλο
εφάπτεται στην άσφαλτο και κοιτάζω αριστερά κόσμο που
κάθεται στα τραπέζια ενός μπαρ και με βλέπουν, τα είδαν
όλα αλλά έμειναν στις θέσεις τους ακίνητοι ,τρομοκρατημένοι
και αποσβολωμένοι. Ακούω φευγαλέα απο έναν ασύρματο
μια φωνή να διατάζει να μη γίνουν συλλήψεις. Ο μπάρμαν
μου κάνει νόημα να σηκωθώ και να πάω να καθήσω στον
πάγκο. Ζαλισμένος και άϋλος, το καταφέρνω. Μου βγάζει
τρία σφηνάκια τεκίλας.
Ο χρόνος καταρρέει. Γυμνός στον κόλπο του Να.
Εκστασιασμένος απο τα κύματα που σπάνε στον μικρό κόλπο
κα πίσω μια γαλήνια σκοτεινή λίμνη με ιαματικά νερά .Μόλις
ανακάλυψα οτι ο Μικρός Ναυτίλος είναι ένα τέλειο βιβλίο. Ο
αέρας που έρχεται απ' τα γύρω δάση μου ανακατεύει τις σελίδες.
Ο χρόνος καταρρέει. Μέσα σε μια κακοτοπιά του ονειρόκοσμου,
σ'ενα πολυτελές σπίτι με μια πισίνα. Δυο γυμνά κορίτσια
μ' ωραία σώματα μιλάνε έντονα, είναι τελείως φλιπαρισμένες.
Έχω πατήσει κάτι γυαλιά και φοβάμαι να περπατήσω. Μετά
τ΄ όνειρο αλλάζει και είμαι μέσα σ' ένα υποβρύχιο. Κοιτάζω
απο ένα παράθυρο τον βυθό. Είναι πράσινος, φωσφοριζέ.
"Τι μαγικό χρώμα" σκέφτομαι . " Θα το φτιάξω¨.
Ο χρόνος καταρρέει. Στο Ρόδον παίζουν οι Suicide και ο
Alan Vega τραγουδάει με κλειστά μάτια, μέχρι που ένας
απίστευτος μαλάκας του εκτοξεύει ένα τεράστιο χαρτοπότηρο
γεμάτο μπύρα. Ο Vega δεν σταματάει και ο ίδιος τύπος τον
περιλούζει μ' ένα δεύτερο ποτήρι, κινδυνεύοντας να τον
αφήσει στο τόπο από ηλεκτροπληξία. Κάνω αγώνα να μη
μισήσω το σύμπαν.
Ο χρόνος καταρρέει. Όλα λάθος . Όλα μέσα σ' ένα γοερό κλάμα
που κατευθύνεται απο το μπαλκόνι που κάθομαι στο μακρινό
λαμπερό φεγγάρι.
Ο χρόνος καταρρέει. Μετά απο μια ασφυκτική ψυχολογία σε μια
έκθεση στο Γκάζι, φεύγουμε με τη Ζένια άρον άρον με τ' αυτοκίνητο.
Όλοι είναι τόσο χάλια. Ο κόσμος στους δρόμους μοιάζει να 'χει
μια βουβή οργή και μια κατάθλιψη. Ντεκαντάνς δρόμοι, άστεγοι,
πρεζάκια και πουτάνες. Ένα σκυλί με τρία πόδια. Αφήνουμε το
δρόμο να μας δείξει ότι θέλει. Φτάνουμε τελικά στο Καβούρι.
Στην παραλία εκατοντάδες τακακτακ τακατακ απο τις ρακέτες
των λουόμενων.
Ο χρόνος καταρρέει. Η καρδιά έχει σφιχτεί. Οι ηγέτες είναι
όπως πριν απο πολλά πολλά χρόνια. Δεν το 'χουν για τίποτα
να μας παρασύρουν στον όλεθρο .





Monday, June 20, 2011

ο Τζάκ βλέπει όνειρο...



























































































Αυτές τις μέρες διαβάζω από τις εκδόσεις Αίολος, ένα βιβλίο
με τα όνειρα του Τζάκ Κέρουακ. Είναι πολλά, συνήθως μικρά
και μοιάζουν αληθινά όνειρα και όχι επεξεργασμένα με
λογοτεχνικές προσδοκίες όπως πχ. έλεγε ότι έκανε ο
Βουτυράς με τα δικά του (έλεγε ότι πρέπει να προσθέσεις
αυτό που "λείπει" και έτσι να δημιουργηθεί το "σωστό"
ονειρικό κείμενο). Στον Κέρουακ, τα όνειρα είναι μέχρι και
"κακογραμμένα" για λογαριασμό της αλήθειας και της
ειλικρίνειας και απίστευτα εξομολογητικά.
Τα όνειρα με το χαμένο παντελόνι και τα όνειρα με
τις σεξουαλικές διεγέρσεις (για παράδειγμα) είναι
αυτό που θα έλεγα "κοινός τόπος ονείρων".
Ακόμα και εκεί, δηλαδή, έχουμε κάποια κοινά
μεταξύ μας εκτός από τις ερεβώδεις διαφορές...

Thursday, June 16, 2011

joy



Πίσω στο παρελθόν, στο δωματιάκι μου στην Κολλιάτσου με βρίσκω
να κοιτάω τον τοίχο- ο οποίος δεν έχει τίποτα για να δεις - αλλά εγώ
νομίζω οτι βλέπω κάτι, μια διάφανη μελαγχολία και μια απροσδιόριστη
τάση για κάτι- ίσως κίνηση, ίσως όχι ...
Ένα απο τα προηγούμενα βράδυα, στη Ριμπάουντ μαζί με φίλους.
Ο Dj μας βάζει Bauhaus, Wipers, Mechano, εμείς είμαστε ψιλοβαριοί,
μυξοχορεύουμε μέχρι που μπαίνουν καμιά δεκαριά σκίνια που σπάνε
μπουκάλια μπύρας στην πίστα και όλοι οι νορμάλ πηγαίνουν να
καθίσουν ενώ τα σκίνια κοκορεύονται για την επικράτεια τους- " Τί
μαλάκες είναι αυτοί;...", ρωτάω ένα φίλο μου, '' χέσ΄τους'' μου λέει
" θα βαρεθούν και θα φύγουν, πάντα έτσι γίνεται...".
Κοιτάω τον τοίχο στην Κολλιάτσου. Είναι απόγευμα, σιγά σιγά
σκοτεινιάζει. Η ζωή μου είναι σκατόμπλεγμένη και πηγαίνει
όπως θέλει. Αναρωτιέμαι πόσο ελεύθερος είμαι.
Ερχεται ένας φίλος και εν τέλει ξεπερνώ τα όρια.
(...)
Κοιτάω τον τοίχο στη Κολλιάτσου και απολαμβάνω την
διαβάθμιση του φωτός πάνω του. Ολα είναι υπερβολικά,
πολυσήμαντα και αστεία. Οι λεπτομέρεις κουβαλούν
πληροφορίες για το πέρασμα του χρόνου. Ο χρόνος
όμως και ο τόπος μοιάζουν αποφορτισμένοι. Ο φίλος μου,
μου λέει να πάμε στο Ρόδον, έχει μια συναυλία,
παίζουν οι Psychic TV. Σε κλάσματα δευτερολέπτου
είμαστε εκεί. Η μπάντα μας κάνει ότι θέλει.
Αν θέλουνε να σταματήσουμε, σταματάμε, Αν θέλουν
να χορέψουμε, χορεύουμε.
Χορεύω τον πιό ωραίο χορό της ζωής μου.
Ο τραγουδιστής της μπάντας είναι ο Genesis P. Orridge.
'' Θα ΄στε πολύ λυπημένοι'' μας λέει, ''έμαθα ότι χθές
πέθανε η Χριστίνα Ωνάση''. Εχει ένα φακό που το
βάζει στο στόμα του σαν αναμμένο τζόιντ.
Μας κοιτάει έναν, έναν. Δεν μπορούμε να
σταματήσουμε να χορεύουμε...

Sunday, June 12, 2011

Friday, June 10, 2011

Meanwhile, the other cats...



















Εντωμεταξύ οι ελεύθερες γάτες είχαν τα δικά τους προβλήματα.
Η μία θυμόταν ότι πριν από μια βδομάδα κάτι αιχμάλωτοι των
μπαλκονιών ρίχναν κομμάτια ζαμπόν και σαλάμι στο δρόμο
και αυτό ήταν βολικό και εύκολο, δεν είχε παρά να κοιτάξει
λίγο ψηλά και να ΄χει λίγο τύχη. Καί είχε...
Η σπιτικιά κοιτούσε από ψηλά με ανάμεικτα συναισθήματα
και δεν έκρυβε την μελαγχολία της για τα δρώμενα χαμηλά.
Συν όλα τα άλλα έσκασε μύτη και μια τρίτη γάτα που 
κατάφερε να τσιμπήσει κι αυτή κάτι.
Ηρθε και μια άνθρωπος με το μικρό της σκυλί και
κοντοστάθηκε αισθανόμενη την απειλή. Εβγαλε το κινητό
της και τηλεφώνησε την συγκάτοικό της να κατεβεί και
να διώξει τις κοπρόγατες ώστε να μπει σώα με τον σκύλο
της στην πολυκατοικία...

Wednesday, June 8, 2011

Πότε θα ξαναμιλήσεις;















































Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται με αίμα.
Οπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν την μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.
Ισως γυρεύουν να μιλήσουν τ' άστρα
που πάτησαν την τόση γύμνια σου μια νύχτα
ο Κύκνος ο Τοξότης ο Σκορπιός
ίσως εκείνα.
Αλλά που θα είσαι τη στιγμή που θα έρθει
εδώ σ' αυτό το θέατρο το φώς ;

Γιώργος Σεφέρης

Friday, June 3, 2011