Wednesday, August 31, 2011

Thursday, August 18, 2011

(...) β'





















       Το βασικό εργαλείο για την παραποίηση της αλήθειας είναι
ο επιδέξιος χειρισμός των λέξεων. Αν μπορείς να ελέγξεις το νόημα
των λέξεων, μπορείς να ελέγξεις τους ανθρώπους που πρέπει να 
χρησιμοποιήσουν τις λέξεις. Ο Τζώρτζ Οργουέλ το ξεκαθάρισε στο
μυθιστόρημα του 1984. Ενας άλλος τρόπος να ελέγχεις τα μυαλά 
των ανθρώπων είναι να ελέγχεις τις αντιλήψεις τους.
  Αν καταφέρεις να δουν τον κόσμο όπως εσύ, θα σκέφτονται σαν
κι εσένα. Η κατανόηση ακολουθεί την αντίληψη. Πως καταφέρνεις
να δουν την πραγματικότητα που βλέπεις εσύ; Η αναπαράσταση
είναι μια βασική συνιστώσα. Οι εικόνες. Γι΄αυτό είναι τόσο μεγάλη 
η δύναμη της τηλεόρασης. Λέξεις και εικόνες είναι συγχρονισμένες.
Η πιθανότητα του απόλυτου έλεγχου του θεατή υπάρχει, ειδικά 
του νεαρού θεατή. Οταν βλέπεις τηλεόραση είναι σαν να μαθαίνεις
στον ύπνο σου. Ενα εγκεφαλογράφημα ενός ατόμου που 
παρακολουθεί τηλεοπτικά σόου δείχνει ότι μετά από μισή ώρα
ο εγκέφαλος αποφασιζει ότι δεν συμβαίνει τίποτα και μπαίνει σε
μια υπνοειδή κατάσταση νάρκης. Αυτό συμβαίνει επειδή τα 
μάτια κινούνται ελάχιστα. Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος των
πληροφοριών είναι σε γραφήματα και επομένως περνούν στο
δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου αντί να τις επεξεργαστεί το
αριστερό που εντοπίζεται η συνειδητή προσωπικότητα.
  Πρόσφατα πειράματα δείχνουν ότι πολλά απ΄αυτά που
βλέπουμε στην οθόνη της τηλεόρασης τα δεχόμαστε σε
υποσυνείδητη βάση. Απλώς φανταζόμαστε ότι αυτά που
βλέπουμε συνειδητά υπάρχουν. Ο όγκος των μηνυμάτων
διαφεύγει της προσοχής μας. Κυριολεκτικά, μετά από
μερικές ώρες τηλεόρασης δεν ξέρουμε τι βλέπουμε.
Οι μνήμες μας είναι ψευδείς σαν τις μνήμες απ΄τα όνειρα.
Τα κενά σημεία συμπληρώνονται αναδρομικά. Εχουμε
συμβάλει εν αγνοία μας στην δημιουργία μιας νόθας
πραγματικότητας και μετά την ταίζουμε πρόθυμα στους
εαυτούς μας.Εχουμε συνωμοτήσει στην ίδια
μας την καταδίκη.

(απόσπασμα)

Φίλιπ Ντίκ

Tuesday, August 16, 2011

(...)

















"Σας δίνω αυτήν την περιγραφή, απλώς για να δείξω ότι
είτε το ασυνείδητό μου έχει διαβάσει άρθρα μηχανικής που
διαφεύγουν της συνειδητής προσοχής και του ενδιαφέροντός
μου, είτε υπάρχουν, ας πούμε, άνθρωποι του ονειρικού
σύμπαντος από το Αλντεμπαράν ή κάποιο άλλο αστέρι.
Ισως να ενώνουν την νοόσφαιρά τους με την δική μας,
προσφέροντας βοήθεια σε έναν σακατεμένο, συφοριασμένο
πλανήτη, που έχει ξεμείνει σαν εξαντλημένο ποντίκι
στον τροχό μέσα στο καταχείμωνο για πάνω από δύο
χιλιάδες χρόνια. Αν φέρουν μαζί τους την άνοιξη,
τότε, όποιοι και να'ναι τους καλοσωρίζω. Σαν τον
Τζο Τσιπ στο Ubic, φοβάμαι το κρύο και την εξάντληση.
Φοβάμαι τον θάνατο απ΄το ανέβασμα ατελείωτων
σκαλιών, ενώ κάποιος σκληρός ή τέλος πάντων που
φορά μια σκληρή μάσκα, παρακολουθεί και δεν
προσφέρει καμιά βοήθεια-μια μηχανή στερημένη
εμπάθειας παρακολουθεί σαν απλός θεατής. Είναι ο
ίδιος τρόμος που κατατρέχει τον Χάρλαν Ελλισον.
Αυτή η μορφή που βλέπει και δεν προσφέρει βοήθεια
είναι ίσως η πιο τρομαχτική απ΄τον ίδιο τον
δολοφόνο. Αυτό είναι το ανδροειδές και ο κακός ημίθεος
για τον Χάρλαν. Και οι δύο ανατριχιάζουμε με την ιδέα της
ύπαρξης του.
Αυτό που μπορώ να σας πω για τους ανθρώπους του
ονειρικού σύμπαντος είναι ότι, αν όντως υπάρχουν,
όποιοι κι αν είναι, δεν είναι ασυμπάθηστα ανδροειδή,
είναι ανθρώπινοι με την βαθύτερη απ΄όλες τις έννοιες.
Απλωσαν χέρι βοήθειας στο πλανήτη μας, στην μολυσμένη
μας οικόσφαιρα και ίσως ακόμη θέλησαν να βοηθήσουν
ώστε να πέσει η τυραννία στις Ηνωμένες Πολιτείες,
στην Πορτογαλία, την Ελλάδα και μια μέρα θα ανατρέψουν
την τυραννία και στο σοβιετικό μπλόκ. Αυτό σκεφτομαι
με την ιδέα της άνοιξης: το άνοιγμα της σιδερένιας πόρτας
της φυλακής, και τους καυμένους τους φυλακισμένους,
όπως στο Φιντέλιο του Μπετόβεν, να βγαίνουν έξω
στον ήλιο. Ααα... εκείνη την στιγμή στην όπερα,
όταν βλέπουν τον ήλιο και νιώθουν την θέρμη του...
Και επιτέλους το κάλεσμα της τρομπέτας αναγγέλει
την ελευθερία, το μόνιμο τέλος της βάρβαρης
φυλάκισής τους. Εφτασε βοήθεια απέξω."

(απόσπασμα)

Φίλιπ Ντίκ

Sunday, August 14, 2011

Tuesday, August 9, 2011

Κοίτα, σκέψεις...


















   Ο Αρης, τόσο για τον Μπράντμπερι όσο για τον Ντίκ είναι
ένας τόπος εξορίας. Ο Μπράντμπερι τον εμψυχώνει, του
δίνει φαντάσματα, υπερφυσικά πλάσματα, πιστόλια που
ρίχνουν μέλισσες, λογική, πάθος για να τον κάνει εντέλει
όμοιο με τον πλανήτη Γη, όμοιο στις πόλεις, στις συνήθειες
και στις ανάγκες. Εχει λίγο οξυγόνο και σε κουράζει εύκολα
αλλά τα βουνά του, γαλάζια, όπως τα χρυσά μάτια των
Αρειανών, είναι γόνιμα και γρήγορα σαν όνειρα.
  Στον Ντικ, ο Αρης είναι σχεδόν ένα άβουλο βότσαλο.
Αμμώδες και σιωπηλό, απελπισμένη αποικία με το όνομα
μιας παιδικής αθένειας. Ομως, πάνω του χτίζει ένα κομμάτι
του Πάλμερ Ελντριτζ, το πιο χολλυγουντιανό βιβλίο που
έγραψε ποτέ, τρεις ιδέες που αναρριχώνται σ΄αναπάντεχα
ύψη.
  Ο Αθάνατος του Ντικ έχει μηχανικό χέρι, μεταλλικά δόντια
και τεχνητά μάτια. Ξέρει τόσα που ο ίδιος είναι ένα σύμπαν.
Στον Μπάροουζ, ο αθάνατος είναι μια ξεχαρβαλωμένη ψυχή,
μιά δανεική απάτη, δεν είναι καν πολυσέλιδος.
  Ο Ρεαλισμός, σήμερα, στην ζωγραφική, λειτουργεί σαν 
ένα διαπιστευτήριο, μια ηθελημένη ανακωχή στην αταξία
που οδήγησε στο άγχος και στην ζημιά. Ο αυθορμητισμός
μέσα του είναι ένα κομμάτι σε μικρό ποσοστό, εκ του
ασφαλούς και ίσως εκ του πονηρού. Ο ρομαντισμός
κινδυνεύει σ΄αυτό το τοπίο, παρερμηνεύεται σαν υποκρισία,
επιτήδευση, συμφιλιωτικό τρύκ αλλά και σαν ένα φιλικό
χέρι στον θεατή.
  Η εικόνα σήμερα, τέλεια, οδυνηρή και ανεπιθύμητη
υπόσχεται το αναπάντεχο που ξοδεύεται σε χρόνους
κινηματογραφίας, βιαστικά.
Σ΄έναν πίνακα του Πικάσσο, υπάρχουν 2 δεξιά χέρια,
παλάμες που στο μέσο τους υπάρχει ένα αρχαιοελλήνικο
κεφάλι. Απο κοντά, το αριστερό δεξί χέρι φαίνεται αρτιότερο.
Από μακριά φαίνεται σωστό το δεξί δεξί. Τα σχέδια,
τριγύρω από αυτά είναι λιτές δισδιάστατες απεικονίσεις
που γίνονται μέχρι και χρωματολογικές σημειώσεις
απροσδιόριστου βάθους.
Λέγεται ότι ο Μπετόβεν σιχαινόταν τα κενά στην μουσική,
ο Τζόυς στο Φίννεγκανς σχεδόν καταστρέφει την γλώσσα
και τις λέξεις παντρεύοντας τες με αρχαικούς φθόγγους,
τον ήχο του ζώου, το κυβιστικό κυνικό χιούμορ. Οι στίχοι
του Γκαίτε ζυγίζουν μεγατόνους ύπαρξης και ο Μπόρχες
φωνάζει τον κόσμο να κατοικήσει στις παραγράφους του.
  ''Επιστροφή στο κονιάκ!'', λέει ο Φίλιπ Ντίκ, σε ένα σημείο
στο Βάλις. Δεν έχω βρει ακόμα το προηγούμενο...




Thursday, August 4, 2011

η Κρύπτη























Τα σύννεφα παραμέρισαν λίγο και
στο άνοιγμα πρόβαλε μισό κίτρινο
φεγγάρι. Ενα μεγάλο κέρινο αυτί
τσιτώθηκε καταμεσής τ΄ουρανού
ν΄ακούσει.

Ε. Χ. Γονατάς

Tuesday, August 2, 2011

Παράξενες Μέρες























Παράξενες μέρες μας βρήκαν
παράξενες μέρες μας εντόπισαν.
Θα παν να καταστρέψουν
τις συνηθισμένες μας απολαύσεις.
Θα συνεχίσουμε να παίζουμε
ή θα βρούμε μια νέα πόλη.
Ναι!
Παράξενα μάτια γεμίζουν παράξενα δωμάτια
φωνές θα σημάνουν το κουρασμένο τους τέλος.
Η οικοδέσποινα χαμογελάει
οι καλεσμένοι της κοιμούνται από τις αμαρτίες
Ακου με να μιλώ για την αμαρτία
και το ξέρεις ότι αυτό είναι.
Ναι!
Παράξενες μέρες μας βρήκαν
και μέσα από τις παράξενες ώρες τους
αργοπορούμε μόνοι
τα κορμιά μπερδεύονται
οι αναμνήσεις κακομεταχειρίζονται
καθώς τρέχουμε απ΄την μέρα
σε μια παράξενη πετρωμένη νύχτα.

Strange Days   Jim Morrison