Friday, September 30, 2011

Saturday, September 24, 2011

Deleted Art και άλλες σκέψεις...



























                   Ακούς μερικές φορες, ένα πολύ απλό πράγμα
και είναι σαν να ξαναανακαλύπτεις την Αμερική. Βλέποντας
ένα αρτ ντοκυμαντέρ πριν λίγες μέρες, ενας ζωγράφος λέει
ότι '' δουλεύω έναν πίνακα όσο διαρκεί το συναίσθημα που
μου δίνει''. Δεν τον θυμάμαι αλλά άνηκε στο Αφηρημένο
ρεύμα. Αν το κάνεις αυτό σε ένα έργο που παλεύεις με την
φόρμα, το πιο πιθανό θα είναι να μοιάζει ατελείωτο. Πόσο
μάλλον αν γράφεις ένα λογοτεχνικό έργο. Κι όμως σε όλες
τις περιπτώσεις, αυτή η πατέντα μου φαίνεται ωραία.
Τι να πεις; Απαξ και αδιαφορείς για τις συμβατές σχέσεις
που έχεις σαν καλλιτέχνης με το κοινό, πλέον είσαι
ελεύθερος. Ισως και λίγο ελιτίστας...

            Ιδεργουέι, τον Αύγουστο, ανακάλυψα τυχαία έναν
ωραίο τόμο που ΄χε κυκλοφορήσει το 2000 από το μουσείο
Γιούνκενχάιμ, όταν έκανε μια έκθεση για την ζωγραφική στις
αρχές του 20ου αιώνα. Πολλοί ζωγράφοι, οι περισσότεροι
άγνωστοι για το ευρύ κοινό (πάλι αυτό το κοινό ) σε μια εποχή
που αν και η φόρμα κρατεί γερά, οι αντιλήψεις ανοίγουν σε
εξπρεσιονισμούς, ιμπρεσιονισμούς και νατουραλισμούς
που παρά το προσωπικό στοιχείο του κάθε καλλιτέχνη
πλέον αποτελούν έγκυρα σημεία αναφοράς για την
ζωή τότε. Εχει πλάκα πάντως να σκέφτεσαι ότι εκείνη την
εποχή, το σινεμά και η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρα
και αντίθετα, στην ζωγραφική, αποκλειστικά και μόνο, το
χρώμα οργιάζει... Θα επανέλθω κάποια στιγμή γι΄αυτούς
τους ζωγράφους για να σας δείξω κάποια πράγματα.
           Ωραία, μου ΄φυγε η '' αίσθηση''... τελείωσα..

Thursday, September 22, 2011

Αφηρημένες Λεπτομέρειες




































       Μιλώντας με φίλους, τον τελευταίο καιρό, όχι για την κρίση
αλλά για την ζωγραφική, μάζεψα διάφορες εντυπώσεις ως πρός
την εμπειρία του να προσπαθήσεις να κάνεις ζωγραφική.Μιά και
είναι από τις πιό παράξενες τέχνες μέχρι και σήμερα, παραμένει 
δύσκολη και ακαταλαβίστικη, συνθλίβοντας το ego του υποψήφιου
καλλιτέχνη που έχει να αντιμετωπίσει απλά και περίπλοκα
προβλήματα. Απ΄το ότι δεν έχει σπουδαίες γνώσεις στο σχέδιο,
έλλειψη πειθαρχίας, πιθανά περιορισμένη αισθητική μέχρι
υπαρξιακά προβλήματα που τον ωθούν να σταματήσει
την προσπάθεια. Ας αναφέρω, σ΄αυτο το σημείο, ότι πολλοί
είναι οι απόφοιτοι καλών τεχνών που σταματούν την ζωγραφική
απαξ και τελειώσουν οι σπουδές τους. Η ακόμα, αυτούς που
επειδή δεν είχαν την κάποια αναγνώριση, εγκαταλείπουν
την τέχνη, συνήθως μυρικάζοντας για χρόνια το πόσο
χαμένη πήγε η προσπάθεια τους.
        Είναι γεγονός, ότι στην αντίξοη εποχή που ζούμε, η
πραγματική τέχνη παραγκωνίζεται με διάφορους τρόπους.
Και ίσως έτσι να σώζεται, τελικά. Αλλά αρετή και τόλμη
θέλει η ελευθερία. Είναι πολύ άσχημο να καταστρέφεις
μόνος σου αυτό που θα μπορούσε να σου δώσει λίγη 
χαρά. Αν κάποτε η ζωγραφική ήταν στην υπηρεσία της
εκκλησίας και άλλοτε στην προπαγάνδα, πέρασε μέσα
από διάφορους ψυχαναγκασμούς στο να είναι τέλεια,
σωστή και επικοινωνιακή. Στυλιζαρισμένη, εμπορική
και ηθική. Πολύ ακρίδα επί τα πάντα...
       Ζωγραφίστε χωρίς να σας νοιάζει. Ζήστε το σαν ένα
παιχνίδι που δεν έχει σημασία αν το κερδίσετε. Μην
αρρωστένεται με τα λάθη σας και μην αποσκοπείτε
στη τάξη. Ας είναι το προσωπικό σας βίτσιο για το
οποίο δεν έχετε να δώσετε λογαριασμό πουθενά...
       Θυμάμαι ακόμα το πόσο άσχημα αισθανόμουν
όταν δεν τα είχα πάει καλά μετά από 3 και 4 ώρες
ζωγραφικής. Το πόσο μπερδεμένο ήταν το αποτέλεσμα
και ασαφής η πορεία του. Ναι, είναι δύσκολο. Αλλά
είναι και ωραίο. Παρόλα αυτά μόνο όταν συνειδητοποίησα
ότι η ζωγραφική μπορεί να είναι ένα παιχνίδι, άρχισα
πραγματικά να την ευχαριστιέμαι. Τόσο απλά...
      Οι πάνω εικόνες είναι ένα τέτοιο ''παιχνίδι''. Εγιναν
με λάδια πάνω σε μουσαμά πρίν από 6 περίπου χρόνια
όταν πρωταρχίσαμε να ''παίζουμε'' με την Ζένια, πάνω
στην ίδια επιφάνεια, γνωρίζοντας ότι έχουμε διαφορές
ως προς το πως ζωγραφίζει ο καθένας. Ειχε πλάκα.
Ηταν ένα ωραίο βράδυ...

Monday, September 19, 2011

a true story


























                          Τρώγαμε με την Κατερίνα, σ΄ένα εστιατόριο στο κέντρο
της Θεσσαλονίκης, ένα απόγευμα του ΄91 ή του ΄92 και ψιλογκρινιάζαμε.
'' Πως θα ΄θελα να φάω κάτι απροσδόκητο'', είπε κάποια στιγμή. Ετσι,
όπως ήταν κατακαλόκαιρο σκέφτηκα ότι πραγματικά απροσδόκητο θα
ήταν καμιά μαγειρίτσα. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της και είπε ''που
να την βρεις τώρα και ρε πούστη μου, τέτοιο ωραίο φαγητό γιατί να το
τρώμε μόνο μια φορά τον χρόνο;''...
                          Συχνά-πυκνά, οι γονείς μου είχαν υποκύψει στους
''παραλογισμούς'' μου και ένας απ΄αυτούς ήταν το φτιάξιμο της μαγειρίτσας
γουενέβερ γουι λάικ ιτ μωραδερφάκιμου και έτσι της το πέταξα σαν ιδέα,
ότι ναι, μπορούσαμε να φάμε κάτι τέτοιο αλλά στο πατρικό μου και απ΄τα 
χέρια του ''γέρου'' μου...
''  Τι άτομο είναι;'' ρώτησε η Κατερίνα.
''Μηχανικός κινηματογράφου'', της είπα.
''Ω! του χώρου, δηλαδή...'' χαμογέλασε.
'' Εεε, όχι ακριβώς, αλλά αρκετά κοντά''.
''Ας το κάνουμε, τότε'', είπε.
''Θέλει λίγη προετοιμασία'' σκέφτηκα.

                         ''Dad, θα κάνεις καμιά μαγειρίτσα στα κοντά;'' είπα στον
πατέρα μου. Με κοίταξε με μια έκφραση ''πως σου ΄ρθε τώρα αυτό''.
'' Γιατί αν είναι να κάνεις, θέλει να έρθει και μια φίλη μου'' συμπλήρωσα.
'' Ποιά φίλη;'', ρώτησε. '' Η Κατερίνα η Γώγου...'' απάντησα. ''Η ηθοποιός;''
ρώτησε με έκπληξη.''...και ποιήτρια'' πρόσθεσα.''Σοβαρά;'' ''Σοβαρότατα''.
''Εε... μέχρι το Σάββατο θα ΄μαι έτοιμος'' είπε.
          
                         Λένε, ακόμα και σήμερα. διάφορα πράγματα για την Κατερίνα
και πολλά απ΄αυτά είναι αλήθεια. Οντως, πολλές φορές ήταν σοκαριστική,
επιθετική, σε μερικούς μπορεί να φαινόταν και σαν τρελή αλλά εκείνο το
μεσημέρι, η Κατερίνα μαζί με τους γονείς μου ήταν ήρεμη, σεμνή και
ευχαριστημένη. Εφαγε και ήπιε και μίλησε για διάφορα πράγματα, χαμογέλασε,
αγκάλιασε και φίλησε και φεύγοντας μου είπε ότι ο ''γέρος'' μου ήταν 
φοβερό άτομο.
        
                        Ο ''γέρος'' μου, μου έμαθε τον Κιούμπρικ, τον Μπέργκμαν,
τον Τσιφόρο αλλά και τον Βίλχελμ Ράιχ. Μου έμαθε την ελευθερία και την
αγάπη. Δούλευε από τα 14 του στους σινεμάδες και μέχρι την σύνταξη του
δεν έκανε ποτέ διακοπές. Και στα λιγοστά χρόνια που ''χάρηκε'' την σύνταξη
του, έβλεπε δύο και τρείς ταινίες την μέρα. Ακόμα και b-movies.
''Φτάνει να ήταν επιστημονική φαντασία...''.

Thursday, September 15, 2011

Monday, September 12, 2011

Thursday, September 8, 2011

Τρία πορτραίτα για τον Τίμοθυ...














      Τίμοθυ Λίρι. The american badger... Δεν ξέρει πραγματικά
κανείς να πει τί ήταν αυτός ο άνθρωπος. Ξεκινούν λέγοντας ότι
ήταν ψυχολόγος και ότι ασχολήθηκε με τα ναρκωτικά όπως και
ο  Γουίλιαμ Μπάροουζ. Στον δεύτερο, ας δώσουμε το εύσημα
για την πιό πραγματική απεικόνιση της εμπειρίας με χημικά
στο βιβλίο του Τζάνκυ. Ο Λίρι, στα "εκπληκτικά'' της ζωής του
έχει μια καταδίκη τριάντα χρόνων λόγω κατοχής κάνναβης.
Τελικά μπαίνει φυλακή αλλά το σκάει με αποτέλεσμα να τον
κυνηγούν μέχρι το Αφγανιστάν. Εν τέλει τον αφήνουν ελεύθερο
κάπου στην βόρεια Καλιφόρνια να δίνει διαλέξεις και να 
γράφει...

Tuesday, September 6, 2011

Badger...


























     ... ελληνιστί, ο ασβός. Ζώο απεχθές και βρωμιάρικο για τον μέσο
Αμερικάνο. Οταν κάποιος είναι ενοχλητικός σε κάποιο τσατ, τον 
αποκαλούν troll ή badger. Το ζώο είναι συμπαθητικό αλλά όταν
φοβάται και όταν θυμώνει γίνεται  (όπως όλοι) άσχημο. Δεν ξέρω
γιατί του έδωσα ανθρώπινα χέρια και τέτοιο περιβάλλον... 
    

Monday, September 5, 2011

Friday, September 2, 2011

Εγώ είμαι, ανοίξτε!...


















































     Τό ριζικό των πόλεων, των μικρών κόλπων, του
κυκλοφοριακού, του μαλάκα και του λαμογιού, του
αδικημένου και του μοναχικού, του γατιού, του δέντρου
και του εμπορίου είναι... άστο.
   Καθώς οι πόλεις ξαναγεμίζουν, ο ηλίθιος φωσφορίζει
με έναν γλοιώδη τρόπο. Ερχεται το φθινόπωρο και τα
κορίτσια ομορφαίνουν έτσι ώστε να 'ναι ζευγαρωμένα
πριν έρθουν οι κρύες νύχτες του χειμώνα. Τώρα ξέρω
πόσο διαφορετικά κοιτάμε τα πράγματα. Πως να 
συντονίσεις εκατομμύρια υποκειμενικότητες με πέντε
νόμους; Εχει κάτι μυστήριο ο Αύγουστος. Και πέρσι
και φέτος. Είδα ένα σωρό όνειρα. Τρελά, μεγάλα,
χωρίς γραμμική αφήγηση. Τα όνειρα είναι το κλάκ
της Μεταφυσικής. Η Μεταφυσική είναι το κλάκ της
Ηθικής. Και η Ηθική είναι πολλά κλάκ μακριά.
Τ΄αποφάσισα, θα γίνω ξανθός...