Sunday, October 30, 2011

22Ε
























Αυτές είναι οι δύο τελευταίες σελίδες από το εξασέλιδο
αδημοσίευτο κόμικ με τίτλο 22Ε, που σχεδιάστηκε το '96
και τον επόμενο χρόνο, συμμετείχε στο πρώτο Γκάζι της
Βαβέλ. Πιό πολύ απ΄όλα είναι μια συναισθηματική
ιστορία, αρκετά βαριά και αρκετά μη επικοινωνιακή
και (νομίζω) αρκετά αντιθεαματική στο σχέδιο της.
Ηταν όμως ειλικρινής για εκείνη την προσωπική περίοδο,
μ΄έκφραζε τέλος πάντων και όταν ανέλπιδα μου ζήτησαν
να πάρω μέρος στην έκθεση σκέφτηκα ότι δίνοντας την
θα είχα μιά ακόμα απόρριψη...
Παραδόξως, η ιστορία έγινε δεκτή και κάποια στιγμή
κατηφόρησα στην πρωτεύουσα να την καμαρώσω και
εγώ.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν θα ξεχάσω ποτέ
εκείνη την έκθεση. Ηταν η πρώτη φορά που είχα την
ευκαιρία να δω το αναγνωστικό κοινό, μια ποικιλία
ανθρώπων που ενδιαφερόταν πραγματικά για το
αντικείμενο, από τις κουβέντες τους φαινόταν ότι
είχαν ανοιχτές αντιλήψεις και το πιό εντυπωσιακό
απ΄όλα, διάβαζαν. Μάγκα μου, οι άνθρωποι
διάβαζαν! Αυτό κι αν ηταν ελπιδοφόρο...
Ολα μοιάζαν καθαρά κι αθώα και η θλίψη
είχε κι αυτή την θέση της σε έναν τέτοιο
κόσμο. Απρόσμενα δεκτή και περιστοιχισμένη
από αγάπη.
Φυσικά και δεν κράτησε πολύ... Δέκα χρόνια
μετά, όταν ξανασυμμετείχα στο Γκάζι, οι
ίδιοι σχεδόν άνθρωποι ήταν βαθύτατα
αεισιχτιριασμένοι με τον ''θεσμό'', με
ρωτούσαν τι σχέση έχω εγώ μ΄όλα αυτά
και μου εκφράσαν με πολλούς τρόπους
της γενικότερη απογοήτευση τους για το πως
είχε καταντήσει η όλη φάση. Η δυσαρέσκεια
των Αθηναίων, για όλα θα έλεγε κανείς, είχε
αρχίσει να βουίζει και κανείς δεν φαινόταν να
δίνει την πρέπουσα σημασία...

Friday, October 28, 2011

Η Μεταφυσική Κουβέρτα























Αυτό είναι παλιό... Σελίδα από την
δεκαετία του '90, κύριος, από κόμικ που
δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Μπορεί να το
διαβάσαν πέντε άνθρωποι, μετά πολύχρονη
νάρκη στο συρτάρι. Από τις πρώτες εκολίνες
και από τα πρώτα κείμενα που έχουν έναν
σταρχιδισμό αν είναι κατανοητά. Πειραματικά
χωρίς πολύ συνείδηση. Αντικατάσταση λέξεων.
Ας πούμε, η λέξη ''αμείλικτοι'' κατά πάσα
πιθανότητα αντικατέστησε κάποια άλλη.
Διαβάζοντας την σήμερα, έχω την αίσθηση
του τότε ''ντουμανιού''... Τα νάιτις μου 'χουν
αφήσει τόν ήλιο τους και μνήμες συμφιλίωσης
με τα γύρω. Ρελαντί μετά από ένα ξεκίνημα
το οποίο θα διαδεχθεί ένα διαφορετικό.
Η ήττα και ο θρίαμβος του παράλογου.
Μεταμφιεσμένη τάξη. Η αρχή της φαιδροποίησης
των συστημάτων που δεν λειτουργούν.
Μια αίσθηση ότι ακόμα είσαι ικανός να
απομονωθείς, ασβέστωμα του θαλάμου,
μεταφυσική κουβέρτα...

Tuesday, October 25, 2011

Easy Way Out...

















Γκρί μεσημέρι Θεσσαλονίκης. Ο ήχος της
τηλεόρασης από τα γύρω διαμερίσματα. Βγαίνω
στο μπαλκόνι και απ' όλες τις πολυκατοικίες έχουν
βγάλει μόνο δύο σημαίες. Αν δεν τους ήξερα δεν θα
'ξερα τι να σκεφτώ. Απέναντι, δεξιά, κάτω και μπροστά
από μια πυλωτή, ένας μπάρμπας, φτυστός ο Καβάφης
κοιτάει τα σκουπίδια που κλείνουν τον δρόμο. Μετά
ρίχνει μια ματιά στο ρολόϊ του...

Saturday, October 22, 2011

ο Τζό και οι Εκολίνες...























Αυτό είναι το κεφάλι του Τζο και κάναμε
λίγη παρέα χτές. Προσπάθησα, δηλαδή να
τον φτιάξω και ξεκίνησα, δίνοντας του τρία
χρώματα. Σιέννα, περτικαλί και μαύρο...























Επειδή τα χαρακτηριστικά του παραήταν
θολά ή επειδή εγώ τα ήθελα πιο αδρά
-η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω γιατί-
τον σκίασα και έγινε έτσι...























Φαντάζομαι, είχα την ανάγκη να δω
ένα πιο ευδιάκριτο πρόσωπο αλλά
ακόμα και τότε δεν αισθάνθηκα καμιά
πληρότητα και συνέχισα να προσθέτω
χαρακτηριστικά.
Αργότερα, κατάλαβα ότι του έδινα
ηλικία αλλά, όκεϋ... μου φαινόταν πιο
αληθινός...























Ο Τζό ήταν σαράντα, μπορεί και
πενήντα χρονών. Εγώ πάλι δεν ήμουν
διατεθειμένος να τον αφήσω ήσυχο
και δεν ήθελα να τον δουλέψω με κάποιο
άσπρο μελάνι οπότε θα έδινα τα
φωτεινά του σημεία με μια ''δική'' μου
τεχνική. Την αφαίρεση του χρώματος
με νερό...























Εδώ, η αφαίρεση έγινε κάτω από το

αριστερό του μάτι, στο μάγουλο και
πάνω απ'τα χείλια. Μου φάνηκε ωραία.
Σ' αυτό το σημείο, έχασα κάθε ενδιαφέρον
για το γενικό αποτέλεσμα και μου
καρφώθηκε η επιθυμία να ''δω'' το
αριστερό του μάτι. Εστω και λίγο...
















Ισως και να χρειαζόταν περισσότερη προσοχή
-στον δικό σας κόσμο κάντε ότι θέλετε-
εγώ το έσταξα το νεράκι και λίγο μετά,
ο Τζό είχε ένα αριστερό μάτι...























Οσο κοιτούσα το αριστερό μάτι του Τζό
τόσο καταλάβαινα το πόσο λυπημένος
ήταν. Τόσο που αποφάσισα να του
δώσω την παλιά του αγέρωχη, σκοτεινή
μορφή κι ας μην φαινόταν τόσο
ευδιάκριτος.























Ετσι λοιπόν... Φίλε μου, Τζό, δεν σε πειράζω
άλλο, αυτό είναι ένα από τα πρόσωπά σου...























... και αυτή η χαρτοπετσέτα που
κουβαλάει κάτι απ΄τα μάγουλά σου,
τα χείλια σου και τα μάτια σου,
θα την φυλάξω κάπου κρυφά,
άντε γειά και νά ΄σαι πάντα καλά...

Friday, October 21, 2011

Αυτά δεν είναι μολύβια...






















































     Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄80,
ο Γιώργος Μπαζίνας, εκδότης του Παρά Πέντε
και άλλων τότε περιοδικών, έγραφε σε ένα
εντιτόριαλ '' τι μπορεί να περιμένει κανείς
από ένα περιοδικό κόμικς σε μια εποχή σαν
κι αυτή ;...''  υπονοώντας ότι δεν μπορείς
να κοροϊδέυεις κανέναν όταν η πραγματικότητα
δεν μπορεί να κρυφτεί.
  Κάτι παραπλήσιο... αν κάποιος έχει ζήσει
στην Αθήνα και σε κάποια φάση πάει σε οποιοδήποτε
μέρος της επαρχίας καταλαβαίνει πόσο δραστική
είναι η ενημέρωση της τηλεόρασης -που κάποτε
ήταν μονοπωλιακή... Ηταν απίστευτο τι πίστευε
ο κόσμος ότι συμβαίνει...
   Και σήμερα... αχ, σήμερα. Ειναι απίστευτο
τι αγύριστα και αμετανόητα κεφάλια υπάρχουν.
Πως στρεβλώνουν την αλήθεια, πως συνεχίζουν
την υποκρισία τους. Και δεν ξέρεις τι να τους
καταλογίσεις πρώτα... ενιγούει... μια φράση
γύριζε στο κεφάλι μου σήμερα...
'' Δεν μπορείς να εθελοτυφλεις για πάντα.''

Monday, October 17, 2011

Πρόσωπα και Μεταφράσεις...




























































Aυτοπροσωπογραφία με γαλάζια μάτια
και ένα πρόσωπο από την φαντασία μου που φοράει
ένα μπλουζάκι με τον Γκάντι... Οχι ότι ήξερα ακριβώς
τι έψαχνα αλλά δεν λυπήθηκα και με ότι βρήκα ...
Εχουν κανα μήνα που φτιάχτηκαν με τις κατά τ΄άλλα
γνωστές εκολίνες. Εντωμεταξύ τις τελευταίες μέρες
όλο ακούω για το πως πάμε ολοταχώς να γίνουμε
Ινδία και βλέπω φώτοσοπ με τον ΓΑΠ να είναι ο
μεγάλος Μαχάτμα. Αν ήμουν Ινδός,πάντως, θα
αισθανόμουν μιά κάποια προσβολή με τέτοια
χρήση ενός ανθρώπου που είναι σύμβολο...
Ασχετο ''κόλλημα'' των τελευταίων
ημερών: Ακουσα το αυθεντικό Let the sunshine in
από την ταινία Hair του Μίλος Φόρμαν και ενώ
σαν μελωδία είναι πολύ γνωστό κομμάτι γιατί
το ρεφραίν του έχει ξεκολιαστεί από τις διαφημήσεις,
οι στίχοι του, μέχρι και σήμερα είναι '' περίεργοι''
και ακαταλαβίστικοι ακόμα και για τους Αγγλους.
Οπότε είπα για κάνε μια προσπάθεια μετάφρασης.
Την έκανα αλλά σε σημεία είναι αρκετά ''ελεύθερη''.
Θα με ενδιέφερε πάντως να δω οποιδήποτε άλλη
εκδοχή. Ιδού η δική μου...

Στρατιώτης 1 :

Λιμοκτονούμε, κοίτα
τον έναν μετα τον άλλο
να χάνουμε την ανάσα
περπατώντας περήφανα με τα χειμωνιάτικα παλτά μας
φορώντας μυρωδιές από εργαστήρια
αντικρίζοντας ένα έθνος που πεθαίνει
από έντονη χάρτινη φαντασία
ακούγοντας τα φρεσκοειπωμένα ψέμματα
μαζί με υπέρτατα οράματα
μοναχικών μελωδιών.

Στρατιώτης 2 :

Κάπου προς τα μέσα
υπάρχει κάτι ανεπαίσθητα μεγαλειώδες
Ποιός ξέρει τι θα συναντήσουμε στις ζωές μας
Εραψα το μέλλον μου με κινηματογραφοποιημένο διάστημα
Η σιωπή
μυστικά μου λέει
Τα Πάντα
Τα Πάντα

Κλώντ :

Μάντζεστερ, Αγγλία, Μάντζεστερ
Μάντζεστερ, Αγγλία, Μάντζεστερ
'' Μάτια, κοιτάξτε, τελευταία φορά''
πέρα στον Ατλαντικό
'' Χέρια, αγκαλίαστε, τελευταία φορά''
και είμαι ιδιοφυία, είμαι ιδιοφυία
'' και Χείλια, ώ εσείς, πόρτα της αναπνοής''
Πιστεύω στον Θεό
'' σφραγίδα του αγνού φιλιού''
και πιστεύω ότι και ο Θεός πιστεύει στον Κλώντ
''σφραγίδα του αγνού φιλιού''
Αυτό είμαι, αυτό είμαι, αυτό είμαι
'' τα υπόλοιπα είναι σιωπή
τα υπόλοιπα είναι σιωπή
τα υπόλοιπα είναι σιωπή''

Τραγουδώντας τα διαστημικά μας τραγούδια
μ΄ένα αραχνούφαντο σιτάρ
η ζωή είναι γύρω σου και μέσα σου
απάντηση στο Τίμοθυ Λίρι
μικρή μου αγαπημένη

Αφήστε τον ήλιο να λάμψει
αφήστε τον ηλιο να μπεί
την λάμψη του να μπεί
Αφήστε τον ήλιο να λάμψει
αφήστε την λάμψη να μπεί
ο ήλιος λάμπει μέσα...

Meanwhile, Marvin plans ...


















    ... and dancing by his latest rhythm. Light changes in a way. Nope.
   I'' never be this way. He saw Ray, once. He came and start playing
some notes and one after the other show him each place. That's nice.
I really need a party. A drink. Tell them a nice lie, for a while. A poem.

Friday, October 14, 2011

Οι Πεταλούδες Βοηθούν

















'' Ο επιθεωρητής των κήπων έρχεται'', ακούστηκε
μιά δυνατή φωνή.
Χιλιάδες πεταλούδες, ξετρυπώνοντας από τους
φράχτες, πέταξαν με μιάς πάνω στα γυμνά κοτσάνια και
βάλθηκαν να παρασταίνουν τα λουλούδια, που αμέριμνα
εξακολουθούσαν να κοιμούνται μέσα στην γη.

Ε. Χ. Γονατάς

Tuesday, October 11, 2011

Πρωϊμη Τέχνη Σε Δυσάρεστο Περιβάλλον...



















Απο γελοίες σχολικές διαδικασίες που πλέον
δεν υπάρχουν, στις αρχές της δεκαετίας του '80, μιά χρονιά
την πέρασα σε Γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης. Ηταν όλα
πολύ άχαρα και κομπλεξικά με έναν συντηρητισμό που
ευνούχιζε όποιοδήποτε πιτσιρίκι έτεινε να δημιουργήσει
προσωπικότητα, έτσι, όταν κυκλοφόρησε το νέο ότι η
διεύθυνση ήθελε να οργανώσει μια έκθεση ζωγραφικής
από τους μαθητές, εγώ κοιτούσα προς την αντίθετη
κατεύθυνση. Επειτα από επιμονή φίλων ''μα καλά,
ζωγραφίζεις καλύτερα από όλους και δεν θα δείξεις τίποτα;''
σκέφτηκα ''εντάξει'' και έδωσα μια άσκηση γυμνού που είχα
κάνει πριν λίγους μήνες, σχεδόν αντιγραφή από κάποιον
ολλανδό δάσκαλο σχεδίου. Η πρώτη κριτική που μάζεψα
ήταν του θεολόγου που με χαρακτήρισε λίγο-πολύ
σατανικό και μου υποσχέθηκε ότι θα μου κάνει την ζωή δύσκολη.
Αλλά άρεσε στα παιδιά. Ειδικά την ώρα του μαθήματος μου
ζητούσαν να κάνω ''τσόντες'' (αφού ζωγράφιζα τόσο ωραία
γυμνά) οι οποιές ήταν σε μικρά διπλωμένα χαρτάκια που
ταξίδευαν σε όλη την τάξη, φτάνοντας μέχρι και στην
απομακρυσμένη πτέρυγα των κοριτσιών (οι
οποίες παρακινούσαν την περαιτέρω δημιουργία
καινούργιων σχεδίων). Και έτσι περνούσαν τα
μελαγχολικά σχολικά πρωινά...
Εννίοτε, για να μην γίνουν αναμενόμενες οι ''τσόντες'',
τις διάνθιζα με καρικατούρες καθηγητών που μοίραζαν
απλόχερα εκείνο το σιωπηλό γέλιο που προσπαθείς με
τιτάνιο τρόπο να συγκρατήσεις - γέλιο που δύσκολα
ξαναβιώνεις, σκέφτομαι σήμερα. Ο διπλανός μου στο
θρανίο, κάποια στιγμή, μου είπε ''κάνε τον μαθηματικό
στον τοίχο'' (ήταν πολύ χοντρός και σεσημασμένος
τυροπιτάς), τέλος πάντων, το έκανα κι αυτό...
Μετά με έπιασε μια φοβερή κρίση σκωληκοειδίτιδας
και έκανα ένα μήνα απουσίες. Εκείνες τις μέρες και
καθώς ο διπλανός μου δεν κάλυπτε το σκίτσο στο
τοίχο, ο καυμένος μαθηματικός είδε το ''πορτραίτο'' του
και βγήκε από την τάξη βουρκωμένος. Λίγο μετά,
μπήκε μέσα ο χημικός, μεγάλο φασισταριό και
τρόμος όλων και ρώτησε τον διπλανό μου
'' τί είναι αυτό στο τοίχο, Χαντζόπουλε ;...''
και προτού απαντήσει ο κακομοίρης του ΄χε
δώσει μια διήμερη αποβολή...

Thursday, October 6, 2011

Tuesday, October 4, 2011

Sunday, October 2, 2011

Κορίτσι/Μύγα/Πόλη...



























   Κορίτσι με μηχανικά χέρια που η Μύγα της
χαρίζει ένα γλυκό, βράδυ στην πόλη.
Εκολίνες και 0,1 μαρκαδοράκι σε Α4.  Το Α4
είναι διακοσάρι και φράκερνε στο πρίντερ
οπότε έπρεπε να βρεθεί επειγόντως ένας
τρόπος χρήσης του. Ολα αυτά πριν από
5 ή 6 χρόνια. Η πόλη-φόντο είναι της Ζένιας.
Εγινε μετά το κορίτσι με την μύγα. Η μύγα 
είναι δικός της χαρακτήρας τον οποίο έχω
οικοιοποιηθεί με αφάνταστο τρόπο...