Saturday, June 23, 2012

Μιά μετάφραση...


Έκανα μια μετάφραση.
Από ένα ποίημα του Ντύλαν Τόμας.
Νάτη.


Εγώ, ο πρώτος ονομασμένος
είμαι το φάντασμα αυτού του κυρίου
και Χριστιανού φίλου
που γράφει αυτές τις λέξεις
που γράφω
μέσα σ΄ένα ακίνητο δωμάτιο
μέσα σ΄ένα ποτισμένο από κατάρες σπίτι,
Εγώ είμαι το φάντασμα αυτού του σπιτιού
που γέμισε με γλώσσα και μάτια
ενός ακέφαλου φαντάσματος
που φοβάμαι
μέχρι το ανώνυμο τέλος.

Friday, June 15, 2012

( Δύο Φωνές )

 
- Ερχεται ή φεύγει;
- Μάλλον έρχεται...
- Από πού;
- Από μέσα.
- Αρα βγαίνει, δεν έρχεται.


- Ωραίος!
- Ο Χόρας...
- Αυτός που έσπασε το χέρι του πέφτοντας από την φοινικιά;
- Ποιά φοινικια ρε... τον μπερδεύεις με τον Κίθ Ρίτσαρντς..
- Ναί , καλά... κοίτα! Κουβαλάει ουρανό και γή
στο κεφάλι του!


- ...και μυρμήγκια στα μούσια του.
- Είναι στις φάσεις που φαίνεται κάπως λυπημένος...
- Γιατί... τον παράτησαν τα μυρμήγκια;


- Αυτός ;... είναι ωραίος;
- Πίσω δεξιά, είναι μια γκόμενα με κόκκινα μαλλιά σε νερά;..
-Είναι;
- Ναί, ρε... δεν την βλέπεις;

Saturday, June 9, 2012

Fighting Cliche...


Τα κόμικς μπορούν να σου αφήσουν διάφορα "κουσούρια".
Ισως επειδή είναι μιά φετιχιστική τέχνη, μιά τέχνη
ερωτευμένη με την γραμμή και την κομψότητα που έχει
στις διάφορες εκφάνσεις της, για να μην πω στυλ,
ίσως επειδή επαναδιαπραγματεύεται τα αρχέτυπά της,
που μάλον είναι ακόμα ζωντανά αφού σαν τέχνη δεν είναι
μεγαλύτερη από εκατό χρονών - ίσως επειδή η σκυτάλη
των παλιότερων σχεδιαστών είναι "καυτή πατάτα"
για τους νεώτερους... 


Τι θέλω να πω;... Είναι  αυτό το επίμηκες κρανίο μια ασυνείδητη
επιρροή από σάϊνς φίξιον κόμικ που διάβαζα μικρός,
είναι η μεγάλη κεφάλα του Ακένατων που δυνάστευσε
την καλλιτεχνική μου έκφραση καθώς γράφτηκε ανεξίτηλα
στη μνήμη του ντι εν εϊ μου και σουλατσάρει μέσα στα
δάχτυλά μου μέχρι να ελευθερωθεί με την πρώτη ευκαιρία;
Γουάτ εμ αϊ λούκιν φορ όταν σχεδιάζω και ξανασχεδιάζω
ένα θυμωμένο πορτραίτο, γιατί ξαναφτιάχνω πρόσωπα που
ουρλιάζουν όταν ΟΛΟΙ ζωγραφίζουν πρόσωπα που ουρλιάζουν;
Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω απ΄αυτό που πρόχειρα λέμε κλισέ;
Γιατί θα ΄πρεπε να ξεφύγω; Γιατί όταν ξεφεύγω
οι περισσότεροι δεν εκτιμούν το αποτέλεσμα
και κάπως διστακτικοί περιεργάζονται, το νέο παράξενο παρόν;




Ενα άλλο κλισέ είναι η μάσκα.
Στα κόμικς, οι μάσκες γαμάνε και δέρνουνε.
Σαν φράση, την χρησιμοποιούμε για τον υποκριτή και τον απατεώνα
αλλά εξακολουθεί να έχει και μιά αινιγματική υπόσταση που όπως
στο Watchmen του Alan Moore, απελευθερώνει αυτόν που την
φοράει. Θυμάμαι μια φίλη που κάποτε μου είπε ότι είχε δει
στο όνειρό της ότι ήταν γυμνή έξω στον δρόμο
αλλά δεν την ένοιαζε γιατί φορούσε μια μάσκα...


Η μάσκα, γενικώς, είναι η παιδική χαρά του ψυχίατρου,
του ανθρωπολόγου, του λαογράφου.
Εδώ και εκεί αποκτά διαφορετική σημασία ή χρήση
τόσο που το κλισέ ξεψυχάει αδύναμο για να αναστηθεί από μέσα του
η σημασία του αρχέτυπου...


Και η Ξανθιά. Το ξανθό κορίτσι...
Το οποίο, αντίθετα με τις προηγούμενες εκολίνες σε χαρτί
είναι ακρυλικά σε ξύλο.Και το μολύβι από κάτω είναι σχέδιο της Ζένιας
που μ΄άφησε να το βάψω. Εβλεπα τα χρώματα αυτά 
ήδη από τα μολύβια και παρόλα αυτά δεν αντιστάθηκα 
να τα διπλοπραγματοποιήσω.
Παλιότερα σκεφτόμουν ότι αν ο αναγνώστης βλέπει χρώμα
πάνω σε ένα ασπρόμαυρο σχέδιο, ε, τότε δεν χρειάζεται
να το βάλεις. Αλλά όπως είπα παραπάνω δεν αντιστάθηκα.


Το ξανθό μαλλί του κοριτσιού, πέρα από κλισέ είναι ένα φετίχ.
Κάτι από την σπανιότητά του, κάτι από την φωτεινότητά του,
κάτι από την ισχυροποίηση του από το χόλιγουντ
ασκεί αυτή την γοητεία, επί μονίμου βάσης όπως τα επιμήκη
εξωγήϊνα κεφάλια, οι μάσκες και ότι 
άλλο βάλει το μυαλό του ανθρώπου...

Tuesday, June 5, 2012

Αυτοσχεδιασμοί Στον Υπολογιστή...



Στα καλύτερα μου, όταν έχω πραγματικά καλή διάθεση,
απλά σκιτσάρω με γραμμές όπως στο παραπάνω σχέδιο.
Μ΄αρέσει να "ανοίγω" χώρους που μόνο θυμάμαι από
το παρελθόν που δεν έχει τύχει να τους φωτογραφήσω.
 Βέβαια, προσθέτω και μικρά "ψέματα"...


Είναι ένα παλιό παιχνίδι που κρατεί από την εποχή του
AstroBoy αλλά τότε γινόταν το αντίθετο.
Ο χαρακτήρας ήταν που δημιουργούσε το  περιβάλλον.


Ενιγούεϊ, όλα αυτά τα σχέδια είναι "κάπως" τυχαία
επιλεγμένα από την χρονιά που πέρασε,
τον χειμώνα αυτό, δηλαδή...


... και όλα σχεδόν είναι φτιαγμένα στον υπολογιστήρα.
Εντωμεταξύ, αν και έχουν γίνει πολλές συζητήσεις
για την διαφορά της ντίτζιταλ ζωγραφικής με
αυτήν των "παραδοσιακών" μέσων, εγώ
λάϊκ πολλές κομπιούτερ δουλειές.





Πιό σημαντικό είναι το περιεχόμενο από το μέσο
είχε πει κάποτε ο Πήτερ Χάμμιλλ όταν παρατήρησαν
ότι το σχήμα πιάνο, φλάουτο και γοτθικό αρμόνιο
είχε αντικατασταθεί από μπάσα και κιθάρες.
Νομίζω το ίδιο ισχύει σε όλες τις τέχνες.


Και στον υπολογιστή μπορείς να έχεις πάντα το
"ιστορικό" ενός σχεδίου, πράγμα που για μένα είναι
πολύ σημαντική πληροφορία.


Εκτός του ότι έχω αυτήν την διεστραμμένη ευχαρίστηση του
"ατελείωτου", βίτσιο κληρονομημένο από τον Σίλε,
η "ιστορία" είναι χρήσιμη για να σου δείξει την πορεία
που ακολούθησες, ειδικά αν έχεις περάσει κάποιος
καιρός από την φάση που έγινε...


Επίσης τα πίγκμεντς στα προγράμματα
δεν είναι και ουρανοκατέβατα. Μοιάζουν πολύ στα 
πενάκια και στα πινέλα, οι αερογράφοι και τα σπρέϋ είναι
καλύτερα από τα κανονικά αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά
στα χρώματα του rgb και στο πως φαίνεται το ακρυλικό
στον ήλιο του μεσημεριού.


Ενα απλό μέσο όπως το μολύβι παραμένει
αδύνατον να ηλεκτροποιηθεί. Το άγγιγμα, η πίεση του
χεριού, το πως κολλάει ο γραφίτης στο χαρτί,
αναλόγως το χαρτί, παραείναι πολύπλοκα ακόμα...


... αλλά το θέμα είναι η καρδιά του ζητήματος.
Τόσο που ξεπερνάει θέματα τεχνικής και
αναλαμβάνει μόνο του το κουμάντο.


Προσωπικά μπορώ να κωλοβαρέσω με πιό ελαφριά καρδιά
σε ένα σχέδιο στο κομπιούτερ. Είναι μεγάλο βοήθημα
στον αυτοσχεδιασμό και στην διόρθωση των λαθών...


... και επειδή προσφέρονται όλα τα μέσα σχεδιάσης
το αποτέλεσμα γίνεται μεταμοντέρνο,
κουβαλάει δηλαδή τεχνοτροπίες 
από διάφορες εποχές...


Στίλ, το αίσθημα παραμένει. Η προσωπικότητα του
καλλιτέχνη, οι ικανότητες του... οι προθέσεις του.
Εχει μεγαλύτερη σημασία το πόσο ανοιχτή είναι
η αντίληψη του θεατή...


... και η αλήθεια.
Η αλήθεια είναι ότι το παραπάνω είναι
φτιαγμένο με ένα μαλακό μολύβι σε ένα χαρτί
80 γραμμαρίων. Με καλή παιχνιδιάρικη διάθεση
που ψάχνει και μερικές φορές βρίσκει
το κάτιτις...

Saturday, June 2, 2012

Ημερολόγια Αίθουσας


Μερικοί το ξέρουν, άλλοι όχι, ότι έχω μιά ιδιαίτερη σχέση με
τον κινηματογράφο. Πέρα από την παλιά συνεργασία μου με το
cine 7, η σχέση μου αυτή οφείλεται στον πατέρα μου
που ήταν μηχανικός προβολής από την εφηβική του
ηλικία. Μεγάλωσα δηλαδή μέσα στους σινεμάδες της
Θεσσαλονίκης, στην πραγματικότητα δεν θυμάμαι 
πότε μπήκα σε κινηματογράφο πρώτη φορά...
Και κάπου, επειδή για κάποιο διάστημα
μπλέχτηκα και προσωπικά με τον χώρο,
μαζεύτηκαν διάφορες εμπειρίες, ιστορίες από
 άλλη γωνία απ΄αυτή του θεατή ή του
κριτικού ταινιών. Εντωμεταξύ το cine 7 έκανε
ένα σάϊτ και ο τσίφ ζήτησε την συμμετοχή μου.
Αποφάσισα να γράψω μερικές από αυτές τις 
ιστορίες σε μια στήλη που λέγεται
" Ημερολόγια Αίθουσας "
και θα τα βρίσκετε  εδώ για κάποιο διάστημα
(αφού κάποια στιγμή θα τελειώσουν).
Είναι καλύτερα να τις διαβάσετε με την χρονολογική τους
σειρά για να καταλαβαίνεται καλύτερα
τι ακριβώς συνέβει...