Thursday, November 22, 2012

Το Επος Της Λεπτομέρειας


Παλιά, όταν η αμεσότητα της γραμμής
σε ένα σκίτσο ήταν ένας δύσκολος στόχος 
που τύχαινε όταν πετύχαινε, μου έκανε εντύπωση
που τέτοια σχέδια ήταν πιό εύκολο να βγούν όταν
μιλούσα στο τηλέφωνο ή όταν δεν με ένοιαζε τόσο 
τι έκανα. Παραδόξως, αυτά τα σχέδια κουβαλούσαν
μιά "κρυφή" ειλικρίνεια και 
μιά απροσδιόριστη ενέργεια...


Το ίδιο συμβαίνει όταν σχεδιάζω στον υπολογιστή.
Ισως επειδή λείπει η εικαστική διαδικασία και στην ουσία 
βλέπουμε μόνο μιά απομίμησή της όταν και καλά υπάρχει,
αφήνομαι στο ένστικτο και όπου βγεί.
Και αυτό λειτουργεί όσο λειτουργεί.
Ενας φίλος βλέποντας το παραπάνω, είπε με δισταγμό
ότι είναι κάπως φοβιστερό, μετά σιώπησε και το
κοίταξε πιό διεισδυτικά και διστακτικά το
χαρακτήρισε ανατριχιαστικό...


Τώρα, το "ανατριχιαστικό" εγώ το έλαβα ως μεγάλο
κοπλιμέντο. Περισσότερο από το "καλό" ή το "ωραίο"
που ποτέ δεν τα κατάλαβα. Στα χρόνιά αυτά αν έμαθα κάτι
για το κοινό της ζωγραφικής ή των κόμικς είναι ότι
ο καθένας βλέπει με τρόπο πάντα υποκειμενικό.


Δύσκολα ο θεατής αντιλαμβάνεται τις
διεργασίες ενός έργου και πάντα θέλει
να τις αντιλαμβάνεται σαν ένα νόημα 
ή σαν ένα μήνυμα. Εναν λόγο...


Και όχι ότι δεν υπάρχει λόγος αλλά μπορεί να
μην είναι η πρωτεύουσα "αξία".
Καμιά φορά ή αξία είναι στην λεπτομέρεια
αλλά η λεπτομέρεια δεν είναι πάντα μια ακρούλα
ενός χεριού ή η λάμψη στο αριστερό μάτι.
Η λεπτομέρεια αγαπάει να κρύβεται.
Ειναι αδιόρατη και ασυνείδητα λειτουργική
και καταλαβαίνεις την αξία της άμα λείψει.
Μπορεί η λεπτομέρεια να είναι το σύνολο
της εικόνας, όλα όσα έχει και όχι μόνο
το κραυγαλέο της θέμα.


Αδιαμφισβήτητα υπάρχει ένα χάσμα
από την δημιουργία μέχρι το τελικό αποτέλεσμα
όπως από τον δημιουργό ώς τον θεατή.
Δεν είναι τόσο τραγικό να το σκεφτεις αυτό
αφού όλοι ξέρουμε ότι μέσα στο μυαλό μας
κατοικούμε εντέλει μόνοι...

Tuesday, November 20, 2012

ε πλάνετ του φάκ


Καθώς οι μέρες γίνονται πιό κρύες και σκληρές
και τα μαντάτα από την σκατοτηλεορασίτσα
ή τον κοινωνικό περίγυρο προμηνύουν τα χειρότερα
που ήδη έχουν σακατέψει πολύ κόσμο,
καθώς τα νέα από όλο τον κόσμο είναι ζοφερά και
πολεμοχαρή και καθώς οι ηγέτες φαίνονται το
λιγότερο επικίνδυνοι και ανίκανοι να δημιουργήσουν
κάποια ισορροπία, φαίνεται κάπως αφελές
να διατηρείς ένα μπλόγκ σαν κι αυτό.
Αλλά δεν είναι έτσι. Βλέπετε, εγώ ζωγράφιζα
από πάντα, κατά πολύ η ζωή μου εξαρτάται από αυτό
και άλλο τόσο η ψυχολογική μου ισορροπία...


Όσοι, είχαν στηρίξει την ευτυχία τους στα λεφτά
την έχουν πατήσει από χέρι. Πως η αγανάκτηση τους γίνεται θυμός,
οργή και εντέλει παράνοια φαίνεται στο πως οδηγούν.
Ηταν που ήταν κακοί οδηγοί, τώρα είναι και τρελλοί
κακοί οδηγοί που παλεύουν να επιβληθούν έστω και
στην άσφαλτο. Κοντολογίς, ο κόσμος χάνει την ψυχή του και
ενμέρει η τέχνη είναι αυτή που μπορεί να βοηθήσει
έστω κάποιους λίγους...


Ακούω πολλές φορές να μιλούν ότι ένα σόκ
 χρειαζόμαστε για να ισιώσουμε ξανά.
Εν μέρει αυτό συμβαίνει και πολύ λέρα
απομονώνεται αλλά δεν φαίνεται αρκετό.
Υπάρχει κάτι στην φύση μας που είναι άγριο
ακόμα και στο πιό πολιτισμένο περιβάλλον.
Ακόμα και με λεφτά, ακόμα και με γαμάτες πρόνοιες
έχουμε έναν Μπρέϊβικ, ανήλικους δολοφόνους,
παιδεραστές δημοσιογράφους και αιμοχαρείς ηγέτες.
Εχουμε ανθρώπους που αντί για ψυχή έχουν
ένα αδηφάγο κουράδι και παίρνουν στον λαιμό τους
ολόκληρους λαούς. Εχει γίνει παλιά, γίνεται και τώρα.
Απλά σ΄αυτόν τον πόλεμο δεν σου ζητούν να πεθάνεις
για την πατρίδα αλλά να βρείς λεφτά γι΄αυτήν...
 
 
Και όλη αυτή η ιστορία των χρημάτων βρωμάει ασύστολα.
Μας δίνουν δισεκατομμύρια και κανείς δεν έχει φράγκο,
μας βάλαν σε ένα νόμισμα χωρίς να ρωτήσουν κανέναν
και μετά από κάποια χρόνια ο κόσμος αρχίζει τις 
αυτοκτονίες. Μάλλον αυτή ήταν η τελευταία τους επινόηση
για να κατακτήσουν τον κόσμο. Οτι δεν το κατάφεραν με
τα όπλα, το καταφέρνουν με το χρήμα.
 
Ξέρω... ακούγονται κάπως αφελή αυτά που λέω.
Αλλά ξέρω ότι η γή είναι ένας μεγάλος τόπος και μπορεί
να φροντίσει τα πλάσματά της όσο κι αν αγριεύει
καμμιά φορά. Θα μπορούσε να ΄ναι ένας μικρός παράδεισος.
Ισως να είχε δίκιο τελικά ο τρελοβίλχεμ Ράϊχ.
Εξωγήϊνοι έχουν εισβάλει στα κέντρα εξουσίας
και οι μεγαλοπολιτικοί τους γλύφουν τον κώλο.
Θα εξασθενήσουν το ανθρώπινο είδος
χωρίς ατομικούς πολέμους αλλά με "μικροεπεισόδεια",
με πλύση εγκεφάλου και κρατικά χρέη.
Και μετά το χωράφι δικό τους...
 

Wednesday, November 14, 2012

Εκεί που ονειρεύονται τα πράσινα μηρμύγκια...


Οι Αβορίγινες της Αυστραλίας είναι μιά φυλή
που ασκεί μεγάλη γοητεία πάνω μου, όχι τόσο για
την τέχνη τους που μ΄αφήνει ψιλοαδιάφορο όσο
για την αρχαϊκή τους εμφάνιση και την επιλογή τους 
να ζούν όπως ζούσαν χιλιάδες χρόνια πρίν...


Οποτε τους βλέπω, θυμάμαι μιά ταινία
του Βέρνερ Χέρτζογκ που σκάει μιά πολυεθνική
στά μέρη τους, με σκοπό να αγοράσει ένα αχανές 
κομμάτι γης που οι Άμπο δεν το κάνουν τίποτα
για να γίνει αεροδρόμιο. Ομως, επειδή τους ανήκει
πρέπει να συμφωνήσουν μαζί τους και
γι΄αυτό τους προτείνουν χρήματα και
εκσυγχρονισμό. Οι Αμπο όμως αρνούνται...


Μα γιατί ;... αναρωτιούνται οι λευκοί έμποροι.
Γιατί αυτός ο τόπος είναι ιερός, λένε οι Αβορίγινες,
είναι το μέρος που έρχονται να ονειρευτούν
τα πράσινα μυρμήγκια...


Φυσικά, αυτό είναι σινεμά. Το πρόσωπο του 
ψέμματος με το δέρμα της αλήθειας.
Μου φαίνεται πολύ απλοϊκό και καλόβολο
ότι μια πολυεθνική πάει να ρωτήσει
τους ιθαγενείς τί μπορεί να κάνει
και δεν επιστρατεύει τα δόλια μέσα που την
χαρακτηρίζουν. Που είναι η απανθρωπιά του
κερδοσκόπου και το νταβατζηλίκι της πολιτικής;
Που είναι η αλλοτρίωση του συμφεροντολόγου
ιθαγενή;  Ολοι έχουμε ίσα δικαιώματα;
Ζούμε σε έναν δίκαιο κόσμο;


Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι το
τέλος της ταινίας. Ισως να γίνεται της πόρνης
στο τέλος, ίσως και όχι. Πάντως είναι δύσκολο
να την δείτε, προτιμήστε το Μπάντ Λουτένεντ
με τον Νίκολας Κέϊτζ (πολύ καλό)
ή το My Son, My Son, What Have Ye Done 
(εξίσου καλό αλλά πιό δύσκολο)...


Αυτά τα λίγα, μάϊ τζέντλ ρίντερς, σας αφήνω με μιά
φωτογραφία από το τελευταίο ζεστό απόγευμα
της Θεσσαλονίκης πρίν από κάμποσες μέρες...

Sunday, November 4, 2012

Πόστ 322


Από όλα τα υλικά, το πιό απλό και το πιό μαγικό είναι
το μολύβι. Αν το μάτι είναι εκπαιδευμένο μπορεί να δει
ότι λείπει και ότι μπορεί να υπάρξει. Ανάμεσα στις
γραμμές του μπορείς να δεις το σχήμα πιό καθαρά
από ότι θα φαινόταν αν το απέδιδες φωτορεαλιστικά
και ταυτόχρονα σου δίνει το ελεύθερο να κινηθείς
σε ένα δρόμο λιγότερο προβλέψιμο...


Βέβαια, όπως συνηθίζω να λέω, το θέμα είναι
πιό δραστικό από την τεχνοτροπία.
Αυτό από πάνω είναι ένα υπαρκτό ζώο,
ένα ψάρι, ένα ψάρι με χέρια,
το αξολότλ, το οποίο το έμαθα από τον Κορτάσαρ.
Ο Κορτάσαρ είναι αρκετά γνωστός στο ελληνικό 
κοινό αλλά αν δεν το ξέρετε, να διαβάσετε
Το Κουτσό, που είναι ένα μυθιστόρημα  με
την πειθαρχημένη αναρχία του
"ολικού μυθιστορήματος",  στα χνάρια
του Τζόϋς και του Σάμπατο...

                                            
                                            Το αποπάνω είναι μιά ελεύθερη απόδοση
του τέρατος της Τιμπάλ, ένα τέρας που μπαμπάς του
είναι ο Δημήτρης Βανέλλης και το απέδωσε σχεδιαστικά
η Μαρία Ηλέκτρα Ζογλοπίτου πρίν κάμποσα χρόνια. 
 Η οριτζινάλ ιστορία
δημοσιεύτηκε σε μιά Βαβέλ, τον Νοέμβριο του '97,
στο τεύχος με τον αριθμό 179...


Ετσι που λέτε με μολύβια και κομιξάκια...
Οταν μαζεύεται κανένα ψιλό αντί να αγοράσω
κανά καινούργιο παντελόνι, πάω και τα ακουμπώ
σε βιβλιοπωλεία. Πήρα το τελευταίο του Hewlett
με σενάριο του Milligan, το Hewligan΄s Haircut,
το οποίο λέει αλλά και τον Ζεράρ, του φίλου μου
του Τσούκη που έχω κάτι χρόνια να τον δώ...


Αα... πάλι θα το ξεχνούσα.
Ενας φίλος μου είπε ότι δυσκολεύτηκε 
να γίνει follower, ένας άλλος ότι ήταν αδύνατο
να κάνει κόμεντ. Γιά το πρώτο δεν τρέχει και τίποτα
αλλά αν θέλετε να πείτε κάτι εδώ, μπορείτε να το
στείλετε και με μέϊλ και να το μεταφέρω εγώ.
Περίεργο πάντως, γιατί και ανώνυμα
εδώ μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε...